ماهیت فقهی و حقوقی انتقال جنین

تلقیح مصنوعی در یک تقسیم بندی کلی به لقاح داخلی رحمی و خارجی تقسیم می شود. فقهای بسیاری قسم اول آنرا شرعی ندانسته، فلذا قانون گذار به تبعیت از این نظر قانون گذاری نموده و با ارایه قانون ابتر مانند، مشکلاتی برای زوجین نابارور که مشتاق داشتن فرزند هستند آورده است. در حقوق ایران مطابق قانون نحوه اهدای جنین به زوجین نابارور، فقط استفاده از جنین های اهدایی یک زوج شرعی و قانونی دیگر به زوج نابارور صرفاً با استفاده از روش های باروری خارج از رحم باز شناخته شده است. بنابراین روش های باروری لقاح داخلی رحمی و همچنین هر روش دیگر که با استفاده از سلول های جنسی شخص ثالث مجرد و یا جنین های متعلق به اشخاص غیر زوج منجر به باروری شود، در حقوق ایران غیر قانونی تلقی می شود. علاوه بر این قانون ایران نسب و هویت فرزند حاصل از اهدای جنین و آثار نسب مثل حرمت نکاح، توارث ، ولایت و امثال آن ها را مسکوت گذاشته است . طبق تحقیق به عمل آمده ماهیت قرارداد حاصله بین زوجین نابارور دریافت کننده جنین و اهدا کننده جنین و در صورت مخالف نبودن با نظم عمومی اخلاق حسنه زیر مجموعه ماده 10 قانون مدنی قرار خواهد گرفت.
واژه های کلیدی: لقاح مصنوعی، انتقال جنین، حاکمیت اراده، فسخ، نسب.