تحلیل فقهی و حقوقی ضمانت اجرایی فرزندآوری یا عدم فرزندآوری در نکاح با تاکید بر سیاست های جمعیتی (فایل منبع موجود نیست)

فرزندآوری در نظام خانواده از چالش های جدی و مهم زوجین در عصر حاضر است. در این مساله که فرزندآوری جزو ماهیت شرعی و مقتضای ذات عقد نکاح محسوب نمی شود، هیچگونه اختلاف نظری در بین فقهای امامیه وجود ندارد. گاها زوج و زوجه در موضوع فرزندآوری دیدگاه یکسانی ندارند و این امر، سبب نگرانی زوجین و اختلاف آنها می شود. عقد نکاح از جمله عقودی به شمار می آید که مسائل حقوقی فراوانی را در بر میگیرد. شروط ضمن عقد نکاح که بیش از شرایط اساسی نکاح حائز اهمیت هستند، باعث شده که این موضوع همواره محل بحث در بین حقوقدانان باشد. از جمله این شروط، شرط منع فرزندآوری است که در فقه با عنوان شرط عزل یا عدم استیلاد مطرح می گردد. بر اساس این که فرزندآوری و به طور کلی نزدیکی را، جزء مقتضای ذات عقد نکاح به حساب آوریم یا خیر، نظریات مختلفی در مورد صحت یا عدم صحت این شرط بیان شده است. سیاست‌های جمعیتی به‌مثابه مجموعه تدابیر نظام‌مند، برای مدیریت تغییرات جمعیت تعریف‌شده که اغلب با مسئله جمعیتی متناظر است. بر مبنای رقم پایین نرخ باروری کل در ایران و کاهش رشد جمعیت، جمعیت کشور در سال‌های آتی احتمالاً همچنان روند کاهشی خواهد داشت؛ سیاست های جمعیتی در مسیر توسعه کشور ها نقش مهمی را ایفا میکند. با توجه به سیاست های جمعیتی اجرا شده در کشور و سیاست پیشنهادی کنونی، به نظر می رسد زمان پایان دادن به شیوه عمل مقطعی و آزمون و خطا در این حوزه فرا رسیده.آنچه مهم است استخراج ابعاد و عوامل موثر بر سیاستگذاری کلان جمعیت و تلاش به منظور طراحی چارچوبی جامع برای سیاستگذاری جمعیت در ایران است. به طور کلی در سیاست های جمعیتی، باید ابعاد اقتصادی، اجتماعی و محیط زیستی توسعه پایدار را در کنار رشد جمعیت با هم در نظر گرفت و بین آنها تعادل به وجود آورد. جمعیت کشور باید در حدی نگه داشته شود که به کیفیت زندگی انسان ها لطمه وارد نشود.
واژه های کلیدی: فرزندآوری، عدم فرزندآوری، نکاح، سیاست های جمعیتی.