بررسی مجازات فرزندکشی در فقه، حقوق و اخلاق اسلامی با تکیه بر مبانی فقهی امام خمینی

خانواده همواره امن‌ترین مأوا و والدین محکم‌ترین تکیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گاه برای فرزندان بوده اند؛ اما در مواردی والدین منشأ سلب امنیت و حیات فرزند خود می‌گردند و جنایت «فرزندکشی» اتفاق می افتد. سوءاستفاده بعضی از والدین از قانون فرزندکشی در جمهوری اسلامی که برگرفته از نظریه اکثریت فقها است زمینه تأمل در تخفیف یا تشدید مجازات والدین در قتل فرزند را فراهم کرده است. تا سالها پیش به تبعیت از فقه اسلامی، رویکرد قانون مجازات اسلامی در مقابل این قربانیان بی‌دفاع، معافیت پدر و جد پدری از قصاص و تحمل مجازات پرداخت دیه و تعزیر (سه تا ده سال حبس) بوده است. با این حال برخی از حقوقدانان بر این نظر هستند که این مجازات نه تنها جنبه بازدارندگی نداشته بلکه قانونی جرم ‌زا نیز هست زیرا موجب تجری پدران در قتل فرزندان خود شده است. تدوین لایحه جدید در تشدید مجازات پدر در سالهای اخیر نیز یارای مقابله با آرای مشهور فقهی در نفی قصاص پدر را نداشته همچنان به دلایلی چون اجماع، روایات و برخی استدلال‌های عقلی، قصاصی برای پدر پیش بینی نشده است. نها روایاتی است که پژوهش حاضر با روش تحلیلی- توصیفی، ضمن بیان دیدگاه‌های مختلف و ادله آنها در قصاص یا عدم قصاص والدین و جد پدری در جرم فرزندکشی، معافیت پدر و جد پدری از قصاص را ناروا و ناعادلانه دانسته و به کمک نظریه اجتهاد بر اساس عنصر زمان و مکان مبتنی بر دیدگاه اصولی امام خمینی (ره) نشان می دهد مجازات فرزندکشی پدر و جد پدری همچون مادر ذیل عناوین‌ مجرمانه مختلفی همچون قتل، محاربه و افساد فی الارض، قصاص (اعدام) است.
واژه های کلیدی: فرزندکشی، لایحه رومینا، تشدید مجازات پدر، قتل فرزند، امام خمینی (ره)، محاربه.