امکان تشدید مجازات پدر در قتل فرزند در حقوق کیفری ایران و فقه عامه

فرزند کشی عبارتست از سلب ارادی و ظالمانه حیات فرزند به وسیله پدر و مادر بالغ و عاقل با تحقق ارکان مادی، قانونی و معنوی جرم فرزند کشی محقق می شود. با شنیدن واژه فرزند کشی معمولا قتل کودک به وسیله ی پدر به ذهن متبادر می شود. قتل فرزندان توسط پدران که غالبا هم با خشونت و سنگدلی همراه است وجدان عمومی را آزرده و احساسات افراد جامعه را جریحه دار می نماید و هدف از انجام این تحقیق بررسی مجازات پدر در قتل فرزند در حقوق کیفری ایران و فقه عامه بوده است و از روش توصیفی – تحلیلی استفاده شده است و نتایج حاکی از این تحقیق این می باشد که فقیهان اسلامی در زمینه مجازات پدر و جد پدری به جهت قتل فرزند، اتفاق نظر ندارند. در فقه امامیه، فقیهان معتقد هستند که پدر به جهت قتل فرزند قصاص نمی شوند. آنان برای عدم قصاص پدر به روایات، اجماع و علت فاعلی بودن برای فرزند استناد جسته اند. فقیهان شافعی، حنبلی و حنفی به استناد روایات، حق ولایت پدر بر فرزند و قاعده درأ، قائل به عدم قصاص پدر به جهت قتل فرزند هستند. ولی فقیهان مالکی قائل به تفصیل شده اند که پدر در صورت قصد قتل فرزند، قصاص می شود. در زمینه مجازات جد پدری، مشهور فقیهان امامیه، جد پدری را ملحق به پدر دانسته و وی را مستحق مجازات قصاص نمی دانند. ولی در فقه اهل سنت، بعضی از فقیهان معتقد هستند جد پدری قصاص نمی شود و بعضی دیگر از جمله حسن بن حی قائل به قصاص جد پدری می باشند و همچنین مالکیه در حکم جد، قائل به تفصیل شده است.
واژه های کلیدی: فرزندکشی، مجازات پدر، قتل، حقوق کیفری، فقه.