قاعده فقهی حرمت تشبیه به کفار از منظر فقه امامیه با تطبیق بر مصادیق مربوط به سبک زندگی

یکی از اموری که استقلال و آزادی ملت‌ها را در معرض خطر قرار می‌دهد، تقلید و تشابه به ملت‌های دیگر در جلوه‌‌های مختلف سبک زندگی است. در فقه اسلامی این مسأله تحت عنوان «تشبّه به کفّار» مطرح شده و در ابواب مختلف فقهی مورد بحث و بررسی قرارگرفته است. پژوهش پیش رو کوشیده است با روش توصیفی‌ـ‌‌‌‌تحلیلی، به این پرسش پاسخ دهد که آیا مسأله «تشبّه به کفّار» ظرفیت آن را دارد که به صورت قاعده فقهی در آمده و بر مصادیق مختلف سبک زندگی تطبیق گردد؟ با توجه به اغراض مادی و شیطانی نظام سلطه جهت تضعیف ملت‌های مسلمان و کمرنگ نمودن ارزش‌های اسلامی با هدف تشکیل بازار مصرف جهانی از یکسو و زمینه سازی برای تشکیل تمدن نوین جهانی و همرنگ نمودن جوامع و ملت‌ها از سوی دیگر، ضرورت و اهمیت تحقیق در این زمینه روشن می‌شود. ارائه ضابطه و قاعده کلی در جهت جلوگیری از تأثیر‌‌پذیری مسلمانان در مسائل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی از کفّار و پیشگیری از سلطه‌ی آنها بر مسلمانان، از اهداف این تحقیق است. در این پژوهش ضمن بررسی حکم فقهی تشبّه به کفّار در مظاهر مختلف سبک زندگی به این نتیجه رسیده ‌است که تشبّه به کفّار به عنوان یک قاعده فقهی از ادله خاص استفاده نمی‌شود و دلالت آیات، بیشتر روایات، قواعد فقهی و اقوال فقیهان در این باب رسا نیست؛ لیکن از روایات عام و نیز با توجه به روح فرهنگ اسلامی، مناط‌ها و ملاک‌های قرآنی و روایی به صورت قاعده کلی می‌توان گفت هرگونه عمل و رفتاری که به ترویج فرهنگ غیر اسلامی و تضعیف مظاهر فرهنگ اسلامی منجر شود و با مقاصد شریعت در تضاد بوده و مفسده داشته باشد، از نظر شرع مقدّس اسلام و فقه امامیّه مذموم، ممنوع و بلکه حرام است. حکومت اسلامی باید در این زمینه که یکی از مظاهر جنگ نرم است برنامه دفاعی فعالانه‌ای را پیجویی کند.
واژه های کلیدی: تشبه به کفار، قاعده فقهی، فقه امامیه، سبک زندگی