دام گستری در فقه امامیه و رویه قضایی ایران

برای دام گستری در حقوق، توضیحات مختلف بیان شده و تعاریف متعدد از آن ارائه کرده اند. دام گستری به معنای دام پهن کردن است. این عملیات از طریق مقامات قضایی به جهت تحصیل دلیل علیه فرد مظنون صورت می گیرد. اساساً نسبت به دام گستری در میان فقهای امامیه دو دیدگاه وجود دارد: گروهی آن را پذیرفته و دلایلی برای اثباتِ آن، اقامه کرده اند. گروهی دیگر آن را نپذیرفته و دلایلی برای نفی آن، ارائه کرده اند. در فقه امامیه دام گستری بدین صورت مورد بررسی است که اصل اولیه در آن، حرمت است به جهت دخالت در امور شخضی افراد و انجام عملیات مخفیانه برای ارتکاب جرم. لیکن ادله ای اقامه می شود که باید از این اصل اولیه دست برداشت و به حکم ثانویه روی آورد و جواز و حلیت دام گستری را مطرح نمود. در این نوشتار، به بررسی دیدگاه حقوقدانان و فقهای امامیه نسبت به دام گستری پرداخته شده و رویه قضایی دادگستری ها نیز مورد توجه واقع شده است. در ارائه این موضوع از منابع کتابخانه ای استفاده شده و روش تحقیق میدانی در آن راه ندارد. صرفاً در رویه قضایی می شود به پرونده های دادگستری ها مراجعه کرد و نتیجه کار آنها را به صورت آماری نوشت.
واژه های کلیدی: دام گستری، فقه، فقه امامیه، احکام دام گستری، عملیات مخفیانه.