تحزب در اندیشه نوگرایان دینی پس از انقلاب اسلامی ایران (فایل منبع موجود نیست)

دیدگاه رهبران و نخبگان سیاسی موثر در نظام جمهوری اسلامی ایران در خصوص تحزب به قدری اهمیت دارد که اینجانب را بر آن داشت تا جایگاه تحزب و فعالیت‌ احزاب را که شامل مفهوم، شاخص‌ها، مبانی و قلمرو تحزب است، در اندیشه آنان بررسی نمایم تا حدود و ثغور فعالیت احزاب در نظام جمهوری اسلامی روشن گردد. در یک تقسیم‌بندی‌ها که از جریان‌های سیاسی در نظام جمهوری اسلامی ایران صورت گرفته است، گروه‌های سیاسی موجود به سنت‌گرایان، تجددگرایان و نوگرایان دینی تقسیم می‌شود. رهبران و نخبگان سیاسی موثر در نظام جمهوری اسلامی.ایران، از جمله بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی;، شهید آیت‌الله دکتر بهشتی;، شهید آیت‌الله مرتضی مطهری; و مقام معظم رهبری (مد ظله-العالی) به عنوان شاخص‌ترین افرد گروه نوگرایان دینی به شمار می‌روند که در این نوشتار، دیدگاه آنان با استفاده از سخنان و تألیفات شان در خصوص موضوع تحزب جمع‌آوری و تحلیل و تفسیر شده است. البته قبل از ورود به بحث اصلی، به عنوان مقدمه، با تعریف تحزب، پیشینه و علل پیدایش آن در غرب بررسی شده و سپس موضوع اصلی؛ یعنی حزب در اسلام و تحزب در اندیشه نوگرایان دینی تبیین شده است. این تحلیل و تبیین با استناد به شواهدی از سخنرانی‌ها و نوشته‌های این طیف صورت گرفته است. لذا مفهوم، مولفه‌ها و اهداف تحزب در اندیشه نوگرایان دینی توضیح داده شده است و با تشریح مبانی و قلمرو تحزب که در اندیشه آنان مورد تأیید قرار گرفته است، در نهایت به این مطلب رسیده‌ایم که: «در اندیشه نوگرایان دینی برای حفظ نظام اسلامی و کارآمد ساختن آن، وجود تحزب نه تنها مانع نیست، بلکه اگر طبق الگوی تعریف شده از سوی این گروه، تشکیل و هدایت شود، موثر و مفید خواهد بود.»
واژه‌ های کلیدی: تحزب، نوگرایان دینی، انقلاب اسلامی ایران.