بررسی قوانین حریم خصوصی در رسانه های فضای مجازی (مطالعه موردی ایران و اتحادیه اروپا) (فایل منبع موجود نیست)

امروزه سیستم های رایانه ای و رسانه های فضای مجازی مثل اینستاگرام، فیسبوک، تلگرم و واتس آپ و… تجاوز و تعدی به حریم خصوصی اشخاص حقیقی و حقوقی را که از بنیادی ترین واساسی ترین حقوق بشری تلقی می شود و با شخصیت وی ارتباط تنگاتنگ دارد، بیش از پیش سهل الوصول کرده است؛ به گونه ای که مجرمان در اقصا نقاط جهان فارغ از مرزهای جغرافیایی، حق انسان به تنها بودن به با خود بودن، و به دور از چشم و نگاه کنترل کننده دیگران و رها از تفتیش و تجسس دیگران زیستن را مورد تعرض قرار می دهند. اگر پیش از ظهور فناوری رایانه ای توانایی ورود به حریم خصوصی اشخاص و سرقت اطلاعات محدود بود، با ظهور آن امکان طرح ریزی و هتک حریم خصوصی و سرقت اطلاعات سری و خصوصی اشخاص فراهم گشت که پیش از آن تصورش هم نمی رفت. (فتحی و شاهمرادی،235:1396) مساله ای که به عنوان مهمترین و بنیادی ترین حقوق در نظر گرفته شده برای اشخاص می‌باشد که در سطح ملی و بین المللی بدان توجه شده است. حق انسان بر خلوت و تنهایی و داشتن حریم خصوصی و به دور از نظارت و مداخله های غیر قانونی و خود سرانه دیگران، یکی از حقوق اولیه و بنیادین او به شمارمی رود به طوری که برای برخورداری از چنین حقی نیاز به هیچ دلیل و توجیهی نیست. بدون تردید تجاوز به حریم خصوصی یک فرد به شرافت، حیثیت و استقلال فردی انسان لطمه وارد می‌کند؛ بنابراین باید از افراد در برابر نقض حریم خصوصی آن‌ها حمایت کرد. متأسفانه در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران، مقررات جامعی در زمینه حمایت از حریم خصوصی، چه در محیط واقعی و چه در فضای مجازی وجود ندارد. در حالی که هر نوع اطلاعاتی که جنبه شخصی دارند باید مورد حمایت قانونگذار قرار گیرند. امروزه با ظهور فن آوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی، پیدایش و گسترش رسانه های جدید و نیز توسعه فضای مجازی، امکان نقض حریم خصوصی اشخاص در این حوزه تسهیل شده و دغدغه‌ها و نگرانی های جدی ایجاد کرده است (جوان و خرمی، 1390: 1). این تحقیق متمرکز بر شناخت اصول حاکم بر قوانین حریم خصوصی در رسانه های فضای مجازی در ایران و اتحادیه اروپا می‌باشد.
واژه های کلیدی: فضای مجازی، حریم خصوصی.