بررسی طهارت مولد در لقاح مصنوعی

در بیان احکام الهی نقش زمان و مکان از همان صدر اسلام از زمان نزول آیات قرآن و رسول خدا صلی الله علیه و آله وجود داشته است و در دوران ائمه اطهار علیهم السلام نیز این نقش در صدور احکام ملاحظه شده است .بنابراین امروزه نیز در مسائل مستحدثه فقیه باید در بیان احکام الهی و فتوای خود توجه به نقش زمان و مکان داشته باشد. یکی از مسائلی که پیشینه ای در قرآن و روایات برای آن یافت نشده است موضوع طهارت مولد در لقاح مصنوعی است. هرگاه به علل طبیعی لقاح بین سلول های جنسی زوج و زوجه در اندام تناسلی زن ایجاد نشود منجر به نازایی می شود آنگاه با تلاش های علمی بشر این آرزوی دیرینه زوج‌های نازا تا حدی با لقاح مصنوعی برآورده می شود و تلقیح اسپرم و تخمک در خارج از بدن صورت می گیرد و منشاء سلول تخم و انتقال آن به رحم و منشأ فرزندی می‌شود. حال سوال این است که آیا از نگاه فقه چنین فرزندی طهارت مولد دارد و می توان چنین فرزندی را حلال زاده نامید و آیا در هر دو موقعیت یعنی تلقیح مصنوعی سلولهای جنسی همگون از زوج نابارور و تلقیح مصنوعی سلول‌های جنسی ناهمگون از زوج نابارور طهارت مولد حاصل می شود و آیا چنین فرزندانی می‌توانند در موقعیت‌های مختلف از جمله در مسائل ارث، شهادت، قضاوت و مرجعیت دینی و امامت جماعت از حقوق خویش بهره‌مند شوند و با توجه به شرایط زمانی و مکانی کدام دو عملی می تواند در لقاح مصنوعی غالب افتند و ما را در این مسیر قرار دهند و آیا نصب حاصل از این لقاح می تواند منجر به طهارت مولد بشود.
واژه های کلیدی: طهارت مولد، لقاح مصنوعی، حلال زاده، زنازاده