اشکالیات اثبات النسب فی عملیات الانجاب الاصطناعی – دراسه مقارنه بین القانون العراق والفقه الجعفری

یادداشت: عنوان فارسی: مشکلات اثبات نسب در تولید مثل مصنوعی – مطالعه تطبیقی حقوق عراق و فقه جعفری.
این پژوهش با عنوان «مشکلات اثبات نسب در تولید مثل مصنوعی، با هدف مقایسه حقوق عراق و فقه جعفری» انجام شد که از طریق آن متوجه شدیم که نسب، پیوند حقوقی است که شخص را به اصل خود وصل می کند و حقوق و تکالیف متقابلی را بین آنها به دنبال دارد. این نسبت به روابط جنسی بین زن و مرد در خارج از ازدواج بستگی دارد. پدر و مادر یا یکی از آنها، و این رابطه محکم با دیگران است که خانواده بر اساس عقد ازدواج و میزان رابطه جسمانی او است که مرد را با همسرش پیوند می دهد این تحقیق با هدف شناخت مشکلات ایجاد نسب از طریق نسب مصنوعی در حقوق عراق و فقه جعفری تنظیم شده است و مباحث آن از جمله اثبات پدری نوزاد پس از پایان رابطه زناشویی از طریق طلاق یا فوت و یا در مورد مداخله شخص ثالث در فرآیند، مانند استفاده از یک مادر جایگزین. یکی از فرضیات این تحقیق بیان مشکلات اثبات نسب در فرآیندهای تولید مثل مصنوعی، مقایسه حقوق عراق با فقه جعفری است و در این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی به تحلیل تشریع و حقوق اسلامی می پردازیم. و اینکه یکی از فرضیات این تحقیق بیان مشکلات اثبات نسب در فرآیندهای تولید مثل مصنوعی، مقایسه حقوق عراق و فقه جعفری است و اهمیت تحقیق در این است که موضوع مهمی را روشن می کند. به مشکلات اثبات نسب در فرآیندهای تولید مثل مصنوعی در صورتی که لقاح مصنوعی فقط بین زوجین اتفاق بیفتد به طوری که مشکلی در نسب وجود نداشته باشد و در این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی به تحلیل قوانین و متون حقوقی اسلامی پرداخته شد. در فقه جعفری، پدر را صاحب نطفه – نطفه – می دانند و مادر را صاحب تخمک – ژن ژنتیکی – اعم از اینکه تلقیح ناشی از عقد شرعی باشد، دائم یا موقت، یا مشکوک. مقاربت، یا از زنا، یا از مازوخیسم، یا از لقاح مصنوعی لوله کودک)، یا از یک کلون، یا از چیز دیگری که می‌توان تصور کرد.
واژه های کلیدی: اثبات، نسب، زایش، تصنعی، اثبات نسب، مناط نسب.