ولایت فقیه نظریه سیاسی جمهوری اسلامی ایران (فایل منبع موجود نیست)

مهمترین تعابیر در حوزه مربوط به مبنای مشروعیت ولایت فقیه ارائه شده است که در 2 تعبیر نصب و انتخاب خلاصه می‌گردد به گونه‌ای که در تعبیر اول، منصوب بودن شخص فقیه از ناحیه امام غائب (س) مهمترین تکیه‌گاه مشروعیت تلقی می‌گردد و در تعبیر دوم با تکیه بر لزوم غیبت امامت و رضایت عامه بر امر انتخابی بودن فقیه تاکید می‌شود که البته ظهور انقلاب اسلامی و حاکمیت فقیه بر کشور در تقویت تعابیر فوق موثر بوده است . تعبیر میانه به شکل مسامحه‌آمیز می‌توان از آن تحت عنوان دمکراسی ولایت فقیه نام برد با انتخاب راه میانه، پایه مشروعیت فقیه را بر نصب و انتخاب به یک نسبت می‌پذیرد اما در چالش خود با دمکراسی و مساله رای اکثریت تردید به خود راه می‌دهد گرچه مشروعیت رای اکثریت را امری معقول می‌داند. شرایط عینی پس از پیروزی انقلاب و مسائل مستحدثه نیز باعث می‌گردد که این تعابیر هر کدام با تکیه بر وجهی از سیاست به استدلال در جهت اثبات خود بپردازد بدین معنی که (نظریه نصب با تاکید بر جنبه درونی و باطنی سیاست یعنی مصلحت و ولایت به معنی حب و دوستی و ایمان تلاش می‌کند به این نظریه جنبه قدسی ببخشد و نظریه انتخاب نیز با تاکید بر جنبه ظاهری سیاست مانند حقوق اقلیت ، لزوم پاسخگو بودن مسئولین، و … این تلاش را ادامه می‌دهد. آنچه به عنوان نتیجه می‌توان ابراز کرد اینکه چنانچه یک نظریه سیاسی بتواند اولا در اجزا خود دارای انسجام بوده و ثانیا حلقه رابطه بین آرمانها و واقعیتها را نیز به خوبی تبیین نماید خواهد توانست در برابر نابسامانیهای عملی و چالشهای نظری پاسخگو باشد و بر همین اساس نیز تحقیق حاضر اعتقاد به لزوم یک تلاش فرهنگی در جهت تدوین فلسفه سیاسی تشیع و نیز تلاش در جهت پویائی فقه به عنوان حلقه‌های رابطه بین آرمانهای اعتقادی اسلام و واقعیتهای جهان امروز دارد.