نسبت زبان قرآن و تاریخیت (تاریخی‌ نگری) در آیات فقهی

بخشی از آیات قرآن به مباحث فقهی در مورد زنان اختصاص دارد که در آن دستورات و قوانین متعددی در موضوعات مختلف عبادی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، قضایی و… به صورت شخصی یا تحت عناوینی عام بیان شده است؛ بنای ما در این تحقیق در مرحله اول آن است که زبان قرآن در بیان احکام و مباحث فقهی زنان، از همان زبان عرف عام و رایج میان متخصصان اهل قانون گذاری است یا اینکه در این موضوع، دارای زبان خاص خود می باشد؟ در مرحله دوم درباره تاریخی یا فراتاریخی بودن این دسته از آیات فقهی مختص زنان، بحث می‌شود،که آیا معانی و مدالیل گزاره‌های فقهی مربوط به زنان آیا صرفاً به زمان نزول اختصاص دارد و فقط برای آن‌ها لزوم اجرا و مراعات دارد یا اینکه در زمان‌های بعد و برای انسان های بعدی هم کارآیی دارد و باید آن احکام وارده در متن قرآن را رعایت کنند؟ برای یافتن پاسخ این سوالات، در این تحقیق ابتدا زبان قرآن در گزاره‌های فقهی مورد بررسی قرار خواهد گرفت که نوع زبان مورد استفاده در آن چیست؟ و سپس نظرات و مبانی و ادله طرفداران نظریه تاریخمندی آیات فقهی قرآن مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد و سپس به بیان ادله فرا عصری بودن گزاره های فقهی قرآن می پردازم، که نتیجه حاصل از این تحقیق آن شد که خداوند متعال هم از جهت انتخاب الفاظ خاص برای احکام شرعی و هم از جهت چگونگی طرح و شیوه بیان این احکام، از زبان ترکیبی، عرف عام و اهل این فن و زبان ویژه و خاص خود که با زبان عرف عام و زبان متخصصان این موضوع بسیار متفاوت است، استفاده کرده است و با توجه به نقد‌هایی که بر نظریه تاریخمندی قرآن وارد است و ادله‌ای که برای فراعصری بودن بیان شد، فراتاریخی بودن آیات فقهی اثبات می‌شود، به این معنا که آیات فقهی برای زنان امروز هم کارایی دارد و آن احکام و دستورات برای آنان لازم الاجرا خواهد بود.
واژه های کلیدی: زبان قرآن، عرف خاص یا عرف عام، آیات الاحکام، تاریخ نگری در دین، فراتاریخی (فراعصر)، تاریخ مندی