مطالعه تطبیقی فسخ نکاح از دیدگاه قانون ایران و عراق (فایل منبع موجود نیست)

فسخ از جمله علت‌های انحلال نکاح می‌باشد که یکی از اسباب قانونی آن عیوب جسمانی موجود در هر یک از زوجین است قانونگذار در تصویب مقررات قانون مدنی در باب عیوب مجوز فسخ نکاح ضمن مراجعه به فقه شیعه در تعیین مصادیق عیوب مختص هر یک از زن و مرد، نظامی‌را پی افکنده که امکان فسخ نکاح از ناحیه زوج به واسطه‌ی وسعت دامنه عیوب مجوز فسخ، در مقایسه با زوجه به نحو مطلوب تری تأمین شده است. مطالعه تطبیقی مواد مذکور با حقوق کشور عراق و فقه، راهی است تا علاوه بر جلوگیری از فروپاشی کانون خانواده، استفاده صحیح هر یک از زوجین از این حق و رفع‌ ضرر از خود را موجب شود. با ارزیابی تطبیقی مسائلی مانند: نظر فقیهان و قانونگذار ایران و عراق در فسخ نکاح به سبب عیوب، نوع عیوب موجب حق فسخ نکاح، میزان محدودیت عیوب معرفی‌شده در قانون و فتاوای فقهی، و زمان اعتبار این عیوب مشخص می گردد. روش تحقیق به لحاظ هدف، کاربردی و به لحاظ روش گردآوری اطلاعات، توصیفی-تحلیلی می باشد و در نهایت این نتیجه حاصل شد که به نظر می رسد حقوق هر دو کشور با تاسی از دیدگاه دو فقه امامیه و حنفیه در رابطه با موجبات فسخ نکاح در بعضی موارد نگاهی نسبتا متفاوت از یکدیگر دارند و تنها خیار افاقه از جنون را می توان از موارد قانونی مشترک در حقوق هر دو کشور دانست و وجه افتراق حقوق ایران و عراق پیرامون فسخ نکاح در این است که قانون مدنی ایران و قانون احوال شخصیه موجبات فسخ نکاح را محدود به عیب، تخلف از شرط صفت و تدلیس می داند. اما با تعمق در قانون مدنی عراق می توان چنین بیان داشت که علاوه بر مواد مصرحه در این قانون در رابطه با موجبات فسخ نکاح، قانون گذار به طور ضمنی در موادی از قانون مدنی فسخ به علت تخلف از شرط صفت و تدلیس را نیز پذیرفته و به زوجین حق فسخ نکاح را داده است.
واژه‌های کلیدی: حقوق، نکاح