مسئولیت مدنی ناشی از نقض حریم خصوصی در امر به معروف و نهی از منکر

انسان موجودی اجتماعی است که از یک سو استقلال فردی دارد و از طرف دیگر به اعتبار زندگی خود در جامعه و نسبت به دیگران اهمیت می دهد و ماهیتی دوگانه دارد. اهمیت و پیچیدگی این امر در جایی افزایش خواهد یافت که مفهوم و ماهیت فرد و همچنین روابط اجتماعی با گذشت زمان دستخوش تحولات بسیاری شده باشد و همین امر باعث شده است تا موضوع حفظ حریم خصوصی و احترام به آن در جوامع مدرن یکی از اصلی ترین دغدغه ها به حساب بیاید. خانه ، اطلاعات خصوصی، روابط خانوادگی ، ویژگی های شخصیتی و غیره نمونه بارز امور خصوصی است. حاکمیت و کنترل بر این موارد – که به آن حق حفظ حریم خصوصی گفته می شود – حق مالکیت حریم خصوصی است. هدف از پذیرش چنین حق مستقل از یک طرف ، توجه و محافظت از فرد در برخی مناطق و از سوی دیگر محدود کردن و ممنوعیت ورود دیگران به این مناطق است. در کنار ضرورت های زندگی خصوصی، حق امر به معروف و نهی از منکر ظاهر می شود. اگر حریم خصوصی دیگران در امر به معروف و نهی از منکر نقض شود و در نتیجه به حریم خصوصی وی آسیب برسد، انجام حق الهی است که در واقع نوعی حمایت جدی از حریم خصوصی است. از طرف دیگر، جامعه و دولت به هر دلیلی نمی توانند این مناطق را نقض کنند. مطابق مواد یک و ده قانون مسئولیت مدنی، هر گاه حریم شخصی در اثر تقصیر نقض شود ، متخلف مسئول جبران خسارات مادی و معنوی ناشی از اقدامات خود است. در این مطالعه، پس از توضیح مفهوم حریم خصوصی، شرایط و عناصر مسئولیت مدنی ناشی از نقض آن بررسی شده و علاوه بر این ، کاستی های موجود در رابطه با روش حمایت قانونی از حریم خصوصی و راهکارهای جبران خسارت نقض شده توضیح داده شده است.
واژه های کلیدی: مسئولیت مدنی، حریم خصوصی، امر به معروف، نهی از منکر، خسارت مادی و معنوی.