مرور زمان در حقوق مدنی ایران و جایگاه آن در مذاهب اسلامی

مساله قابل طرح در پژوهش پیش و رو بررسی موضوع مرور زمان در حقوق مدنی ایران و همچنین از منظر فقهی میباشد.پژوهش پیش و رو با تکیه بر منابع کتابخانه ای و با هدف بررسی مرور زمان در حقوق ایران و بحث در خصوص مواد منسوخ در حوزه حقوق مدنی و ایین دادرسی مدنی و جایگاه مرور زمان در فقه و همچنین در خصوص قوانین خاصی میباشد که در انها همچنان مرور زمان پابرجاست. مرور زمان یکی از قواعد مهم شکلی در علم حقوق است. در ساختار قضایی بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته‌شده و به کار می‌رود. در قوانین گذشته ایران نیز مورداستفاده بود. مرور زمان در آیین دادرسی مدنی سابق به معنای گذشت مدتی قانونی بود که بعدازآن، دعوی حقوقی قابل استماع نبوده است. بعد از انقلاب اسلامی شورای نگهبان در نظریه 7257مرور زمان را مخالف شرع اعلام نمود اما در یک مورد از نظریه خود عدول کرد، آن‌هم در خصوص مرور زمان دعاوی حقوقی بیگانگان. مرور زمان را از حیث آثار و نتایج آن به دو قسمت تقسیم می‌کنیم. 1)مرور زمان مملک2)مرور زمان مسقط. مرور زمان در نوع دیگر تقسیم می‌رود به مرور زمان مدنی و مرور زمان تجاری. مرور زمان مدنی در فقه اسلامی نیز ریشه دارد.برخی از اصول فقهی همچون روایات ،احادیث ،عقل و … و همچنین برخی از قواعد فقهی همچون قاعده اعراض ،قاعده اسقاط و ابراء و غیره استدلالاتی در تایید موضوع مرور زمان دارند. و برخی قواعد همچون قاعده ید و…موضوع مرور زمان در اسلام را رد کرده اند. در نهایت اینکه وجود مرور زمان با توجه به مبانی اساسی و مستدل آن در حقوق مدنی ما موضوعی مفید میبود که از نظر اینجانب در بعضی از قوانین میتوانست مفید فایده باشد و البته که در بعضی از قوانین همچون قانون خانواده وجود آن مستوجب ورود ضرر به طرفین به خصوص زوجه بود.
واژه های کلیدی: مرور زمان، مرور زمان مدنی، مرور زمان در فقه.