محدودیت‌های پلیس در ورود به حریم خصوصی افراد در سیاست جنایی ایران

حریم خصوصی از مفاهیم مهم در حقوق مدرن است. از این رو حمایت از این حق از ضرورت‮های جدید حقوقی به شمار می‮رود. حریم خصوصی با آنکه در ایران یکی از مهم‮ترین و شاخص‮ترین حقوق خصوصی و از منظری دیگر حقوق عمومی مردم می‮باشد، قانونگذار تحت این عنوان حقوق و وظایفی را به رسمیت نشناخته و از این جهت در ترمینولوژی حقوق، موضوعی در این خصوص وجود ندارد. به تعبیری دیگر در مورد حریم خصوصی بیشتر با استدلال‮های عرفی روبه رو هستیم. حمایت از حریم خصوصی افراد در برابر انواع شیوه‮های نقض آن، بخش جدایی ناپذیر حمایت از حقوق افراد جامعه است. بر این اساس نظام‮های حقوقی مختلف به شیوه‮های گوناگون، این حمایت‮ها را اعمال داشته‮اند. این حمایت‮ها مخصوصاً در مقابل نیروهای وابسته به دولت همچون پلیس و مأموران دولتی، اهمیت بیشتری یافته و جدیت بیشتری را از سوی قانونگذار می‮طلبد. چرا که می‮توان گفت جدی‮ترین تهدید‮‮ها علیه حریم خصوصی از جانب دولت‮ها است. از این رو بدیهی است که در مواجهه با حریم خصوصی افراد، مأموران دولتی و نیز افراد نیروی پلیس با محدودیت‮هایی که از سوی قانون تعریف گردیده، روبه رو گردند. گرچه تعریف صریحی از حریم خصوصی در قوانین ایران به چشم نمی‮خورد و قانونگذار به ذکر پاره‮ای از مصادیق آن اکتفا نموده است، لکن می‮توان گفت که قانون در حمایت از این حق مواد متعددی را به خود اختصاص داده است و همچنین محدودیت‮هایی را برای افراد مختلف جامعه، من‮جمله پلیس در ورود به حریم خصوصی افراد، قائل شده است. گرچه حدود و ثغور این محدودیت‮ها به طور واضح و روشن تبیین نگردیده است.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬
واژه‌های کلیدی: حریم شخصی، محدودیت، سیاست جنایی، پلیس، اسناد بین المللی، ایران، حریم خصوصی