مبانی فقهی ورزش بانوان و احکام مترتب بر آن

ورزش بانوان یکی از موضوعات مورد توجه بشری است که به دنبال تغییر سبک زندگی مدرن، در سراسر جهان فراگیر گشته است. با توجه به تفاوت آفرینش زن و مرد و اختلاف حقوق و تکالیف زن و مرد از نظر اسلام و تعارض آن با فرهنگ فمینیستی مروج برابری کامل زن و مرد در غرب، قطعاً در برخی امور مربوط به ورزش بانوان بر مبنای ورزش متداول در جهان که مبتنی بر فرهنگ انسانگرای غرب است، به مواردی بر می‌خوریم که نیازمند رجوع به ادله شرعی و جستجو در مصادر و منابع فقهی شیعه می‌باشد. در این پژوهش به بررسی این موارد پرداخته شده است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی ـ تحلیلی می‌باشد و برای جمع آوری اطلاعات از رویکرد اسنادی و گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشانگر آن است که بنابر آیات و روایات نقل شده در اهمیت تندرستی و ورزش به صورت مطلق و آیات و روایات نقل شده در خصوص ورزش بانوان و دلیل عقل و بنا بر اقتضای اصول عملیه، انجام فعالیت‌های ورزشی برای بانوان جایز است. پوشش بانوان در برابر نامحرم در فعالیت‌های ورزشی با توجه به ادله قرآنی و روایی نباید منافاتی با حجاب اسلامی که پوشش تمام بدن به استثنای صورت و دو دست تا مچ می‌باشد، داشته باشد. پوشش زن در برابر زن بدون حضور نامحرم به مقدار ستر عورتین (در صورت عدم تلذذ و خوف از فتنه) می‌باشد. فعالیت‌های ورزشی نباید با موارد حرام همراه باشد. از جمله موارد حرام عبارت است: تبرج و خودنمایی، اختلاط با نامحرم به دلیل احتمال بروز برخی مفاسد همچون تبرج، نگاه آلوده، و تماس بدنی، ورزش همراه با غنای لهوی، تضییع حق شوهر و ضرر به خود و دیگری. نگاه زن به ورزش زنان به شرط عدم تلذذ جایز است. نگاه مردان به ورزش بانوان و تماشای فیلم آن به دلیل تلذذ و خوف افتادن در حرام جایز نیست.
واژه های کلیدی: ورزش بانوان، فقه ورزش، پوشش، تبرج، اختلاط زن و مرد، نگاه.