بررسی فقهی و حقوقی سن ازدواج

ازدواج اتفاقی مهم در زندگی هر انسان است، زن و مرد با نکاح و تشکیل خانواده، عهده‌دار مسئولیت‌ها و وظایفی می‌شوند. برای این‌که بتوانند این وظایف را به نحو أحسن انجام دهند و زندگی موفقی داشته باشند باید از لحاظ جسمی، فکری، روحی و اقتصادی آمادگی کافی داشته باشند. یکی از مؤثرترین عوامل در ازدواج موفق رسیدن به سنی است که طرفین اقتضائات زندگی مشترک را بهتر درک کنند. برای رسیدن به این سن معقول افراد باید مراحلی را پشت سر بگذارند این مراحل شامل بلوغ و رشد هستند، که بزرگان ما به بلوغ زیاد توجه کردند، اما در رابطه با رشد کم‌تر نظر دادند. به هر حال آن‌ها معتقدند، افراد برای ازدواج باید تا حدودی رشد داشته باشند تا مفاسد و مصالح زندگی را تشخیص دهند. در رابطه با سن ازدواج پژوهش‌هایی صورت گرفته است که در ‌آن‌ها سن ازدواج یا به صورت فقهی بررسی شده یا به صورت حقوقی، هیچکدام به صورت مشترک نبوده است، اما پژوهش حاضر ، علاوه بر بررسی فقهی و حقوقی، به بررسی اجتماعی و فرهنگی سن ازدواج نیز پرداخته است. گردآوری اطلاعات این پژوهش به صورت کتاب‌خانه‌ایی بوده، و روش جمع آوری داده‌ها به طریق فیش برداری بوده است. هدف از این تحقیق بررسی فقهی و حقوقی سن ازدواج است که هم در دختران و هم در پسران به تفکیک مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین به سن ازدواج از لحاظ فرهنگی و اجتماعی توجه کرده است. نتیجه پژوهش این است که در فقه صرفا به بلوغ که شرط لازم برای روابط زناشویی است اشاره شده نه سن حداقلی، با وجود این همه کشورها از نظر حقوقی محدودیت‌هایی برای ازدواج تعیین کرده و سن حداقلی برای نکاح مشخص نموده‌اند.
واژه‌های کلیدی: نکاح، سن رشد، سن ازدواج، بلوغ