شارع مقدس اسلام ضوابط و چهارچوبهایی برای رابطه مسلمین و دولتمردان اسلامی با دیگران در عرصه جهانی مشخص نموده است. دو قاعده مصلحت و نفی سبیل ناظر به این معیارها است. رابطه با دیگران در عرصه جهانی ساحتهای گوناگون اقتصادی، فرهنگی و سیاسی با زیرشاخههای هر یک را شامل میشود و تنظیم این رابطه در تمامی ساحتهای مذکور باید بر اساس قاعده مصلحت و نفی سبیل باشد. در تحقیق پیش رو که با روش توصیفی و تحلیلی صورت گرفته است، ابتدا مستندات و گستره این دو قاعده مورد بررسی قرارگرفته و در ادامه تأثیر این دو بر روابط بینالملل مورد کنکاش واقعشده و تأثیر دو قاعده مزبور بر روابط بینالملل آن هم از ساحتهای مختلف گفتهشده نشان دادهشده است.
واژههای کلیدی: مصلحت، نفی سبیل، روابط بینالملل، معاهده، حکمت، اسلام، حفظ نظام.
بررسی فقهی قاعده مصلحت و نفی سبیل در روابط بین الملل
موضوع: حکمت (Wisdom)، روابط بین الملل (International Relations)، فقه مقاصدی (Maqāṣid (Islamic law))، قاعده حفظ نظام (Hefz-e Nezam forumla (Islamic law))، قاعده مصلحت، قاعده نفی سبیل (Nafy-e Sabil formula (Islamic law))، مصلحت (فقه)، معاهدات (Treaties)
دانشجو: احسانی، غلام حسین
دانشگاه / موسسه: جامعه المصطفی (ص) العالمیه
تاریخ نشر: ۱۳۹۷
استادراهنما: مرتضی نوروزی
استادمشاور: محمدباقر گرایلی
مقطع تحصیلی: کارشناسی ارشد
زبان: فارسی
آدرس اینترنتی: https://ganj.irandoc.ac.ir/#/articles/99339a8a23dd4bd2dc9f91c421927dfa
محل نشر: مشهد
مشخصات ظاهری: ح، ۲۵۳ ص.
فایلهای پیوست
📎 6.pdf
گراف ارتباطات محتوا
دانشجو موضوع دانشگاه / موسسه