بررسی فقهی حقوقی حق تقدیمی در اوقاف

حق تقدیمی و پذیره مفهوم جدیدی است که وارد اصطلاحات حقوقی ایران شده است و عبارت است از مبلغی که در قبال واگذاری حق تملک اعیان به مستاجر ،از وی دریافت می شود در این نوشتار به بررسی مبانی فقهی حقوقی اخذ حق تقدیمی (پذیره) پرداخته شده است و با تحلیل حقیقت حق و انواع حق این نتیجه به دست آمد که در واگذاری حق تقدیمی یا پذیره ، در حقیقت حق احداث بنا الی الابد به مستاجر واگذار می شود همانند واگذاری سرقفلی همراه با حق تمدید اجاره ،زیرا حق احداث بنا از جمله حقوقی است که قابلیت نقل و انتقال دارد مانند حق خیار و همچنین قابل ارث رسیدن به ورثه می باشد ، قرارداد واگذاری حق تقدیمی می تواند به صور مختلفی مانند قرارداد صلح و یا به صورت شرط ضمن عقد اجاره به نحو شرط فعل یا شرط نتیجه انجام شود ولیکن با توجه به تضاد واگذاری حق تقدیمی با منویات واقف و همچنین ایرادات و آثار سوئی که در این نوع واگذاری است این نتیجه حاصل شد که فروش حق تقدیمی تنها در صورتی جایز می باشد که هیچ گونه منفعتی از موقوفه امکان استیفاء نداشته باشد و منحصرا استیفاء در بیع خود موقوفه و یا حق تقیدیمی موقوفه باشد و در صورت واگذاری این حق ، مبلغ اخذ شده در قبالش حکم بدل را دارد و باید تبدیل به مثل شود ، در این صورت متعلق حق التولیه و حق النظاره نمی باشد.
واژه های کلیدی: وقف، حق تقدیمی، پذیره، اجاره عرصه موقوفه.