بررسی تطبیقی ممنوعیت تولید و استفاده از سلاح های کشتار جمعی در نظام حقوق بشردوستانه بین المللی و اسلام (فایل منبع موجود نیست)

سلاح ابزاری کهن در دست بشر برای دفاع یا تهاجم بوده است. در جنگ ها از سلاح هایی استفاده شد که وحشیانه و بی رحمانه بوده و آسیب های بیش از اندازه و غیرلازمی بر بشریت وارد کرده است و با این سلاح ها، هزاران انسان بی گناه به خاک و خون کشیده شد ه اند. همین موضوع سبب شد که دلسوزان جامعه بشری برای کاهش مصائب و ویرانی های جنگ، با هدف حمایت از حقوق نظامیان و غیرنظامیان، قواعد و مقررات بشردوستانه ای را تدوین نمایند. در این راستا، مهم ترین تاکید این قواعد بر محدویت و ممنوعیت حق طرفین مخاصمه در انتخاب و استفاده از برخی تسلیحات، از جمله سلاح های کشتار جمعی، بوده است، موضوعی که آیین اسلام چهارده قرن پیش نه تنها در مقام فکر و گفتار بلکه در مقام عمل آنها را مورد توجه قرار داده است. این پژوهش در نظر دارد مهم‌ترین قواعد حاکم بر ممنوعیت برخی از تسلیحات، از جمله سلاح‌های کشتار جمعی، را درکنوانسیون های بشردوستانه با آموزه‌های اسلامی با استفاده از منابعی چون قرآن و سیره نبوی و علوی و نیز آرا و عقاید فقها در باب جهاد تبیین و مقایسه نماید و با بررسی قواعد بین المللی و مفاد کنوانسیون های بین المللی نظیر اعلامیه 1868 سن پترزبورگ و اصل مارتنس، که در مقررات 1907 لاهه و نیز در ماده 35 نخستین پروتکل الحاقی به کنوانسیون 1949 ژنو آمده با بررسی تطبیقی این قواعدبا آموزه های اسلامی نگاه بین المللی و اسلام را تبیین نماید.
واژه‌‌های کلیدی: اسلام، حقوق بشر دوستانه، سلاح های کشتار جمعی.