اعتبار فقهی و حقوقی اسناد الکترونیکی

این پژوهش در راستای بررسی اعتبار و ارزش اثباتی اسناد الکترونیکی از منظر فقهی و حقوقی می باشد اسناد الکترونیکی در بستر سیستمهای اطلاعاتی اقتصادی، جغرافیایی، اداری و ارتباطی، محتوای منتشرشده در بستر وب، محتوای دیداری، شنیداری، محتوای نوشتاری، داده نمایی و پایگاههای اطلاعاتی تولید می شود. در ماده 1258 قانون مدنی، اسناد کتبی به عنوان یکی از ادله اثبات دعوا بیان شده است. و متعاقب آن در ماده 1284 در تعریف سند چنین مقرر داشته است: « سند عبارت است از هر نوشته که در مقام دعوا یا دفاع قابل استناد باشد.» پرداختن به این موضوع از این نظر دارای اهمیت است که قراردادهای تنظیمی میان افراد در جامعه بخش مهمی از زندگی و کار آنها را به خود اختصاص می دهد. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اینترنتی به بررسی این موضوع پرداخته است. یافته ها حاکی از این است که قانونگذار ایران تعریفی از سند رسمی الکترونیکی نکرده است و جهت تعریف آن باید به تفسیر مقررات سنتی ناظر به اسناد کاغذی مراجعه کرد. با استناد و مراجعه به تعریفی که قانون مدنی از اسناد رسمی کاغذی انجام داده است می توان گفت: درحقوق ایران سند رسمی الکترونیکی سندی است رسمی، که به صورت الکترونیکی تنظیم و ثبت میگردد و دارای مشروعیت و اعتبار کامل می باشد.
واژه های کلیدی: سند، اسناد الکترونیکی، امضای الکترونیکی، داده، پیام.