حقوق کودکان اقلیت های دینی و مذهبی از منظر فقه امامیه و حقوق ایران با تاکید بر ماده ۳۰ کنوانسیون حقوق کودک (فایل منبع موجود نیست)

ماده 30 کنوانسیون‌ حقوق‌ کودک‌ مصوب‌ نوامبر 1989 م. صراحتاً دربردارنده چهارامتیاز (برخورداری از فرهنگ؛ ابراز ایمان؛ انجام اعمال مذهبی و کاربرد زبان) برای کودکان اقلیت‌های مذهبی است. دولت جمهوری اسلامی ایران در اسفند 1372 با «قانون اجازه الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون حقوق کودک» و با تصویب مجلس شورای اسلامی و تأیید شورای نگهبان رسماً این کنوانسیون را پذیرفت؛ مشروط بر آن که مفاد آن در هر مورد و هر زمان در تعارض با قوانین داخلی و موازین اسلامی باشد یا قرار گیرد از طرف دولت جمهوری‌اسلامی ایران لازم‌الاجرا نباشد. بنابراین این پرسش مهم در رابطه با این چهار امتیاز به عنوان پرسش اصلی و اساسی پیشاروی تحقیق حاضر مطرح است که «با موازین اسلامی و قوانین داخلی سازگارند یا نه؟». برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات لازم به روش کتابخانه‌ای گردآوری و تحلیل شده و این نتیجه حاصل شده است که بر مبنای رویکرد غالب در فقه امامیه و حقوق ایران نسبت به سرشت کودکی و حقوق کودک، کسی که از منظر فقه امامیه و حقوق ایران کودک محسوب می‌شود (اصولاً دختر کمتر از 9 سال قمری و پسر کمتر از 15 سال تمام قمری)، تابع والدین است؛ بنابراین طبیعی است که برای کودک در فقه امامیه و به تبع آن در حقوق ایران هیچ یک از امتیازات مذکور به خودی خود، نه مورد تصریح قرار گیرد و نه منع شود؛ بلکه کودک تابع والدین خود است. در مورد والدین نیز حقوق مذکور یا با محدودیت‌هایی در مذهب و در حق پذیرفته شده (ابراز ایمان و انجام اعمال مذهبی) و یا مورد منع قرار نگرفته (برخورداری از فرهنگ و کاربرد زبان) و از این رو جواز آنها قابل فهم است، هرچند گاه بنابر علل و دلایلی دامنه این حقوق محدود شده است. همین، در حقوق ایران نیز به موجب اصول 12 تا 26 قانون اساسی دارای ضمانت اجرا است.
واژه‌های کلیدی: حقوق کودکان اقلیت دینی و مذهبی، فقه سیاسی، فقه امامیه.