جایگاه بین المللی جمهوری اسلامی ایران بر طبق قواعد فقه سیاسی

هدف از این پژوهش، تبیین جایگاه بین‌المللی جمهوری اسلامی ایران بر اساس قواعد فقه سیاسی می‌باشد. با مقایسه این قواعد، که یک جایگاه آرمانی را برای نظام اسلامی مشخص می‌کنند، با جایگاه بین‌المللی کنونی جمهوری اسلامی ایران، می‌توان به آسیب‌شناسی پرداخت. فقه روابط بین‌الملل دانشی فقهی در عرصه روابط بین‌الملل است که با تکیه بر مبانی فقهی و با به‌کارگیری الگوی روشی اجتهاد، به تنظیم قواعد ناظر بر روابط بین‌الملل نظام اسلامی می‌پردازد. از آنجایی که مبانی رفتاری ج.ا.ا بر مبنای شرع مقدس اسلام می‌باشد، بنابراین برای یافتن پاسخ این سوال که جایگاه بین المللی ج.ا.ا طبق قواعد فقه سیاسی چگونه قابل تعریف و تبیین است، به دانش فقه روابط بین‌الملل مراجعه شده است. جایگاهی که قواعد فقهی برای ج.ا.ا تعریف می‌کنند، مواردی از قبیل مراودات فعال در عرصه‌های بین‌المللی، حفظ استقلال، کسب قدرت، همکاری و همگرایی جهانی، حمایت از محرومان، حمایت از حقوق بشر و الگوسازی اخلاق و ارزش‌های اسلامی را مدنظر قرار می‌دهند و در نهایت یک جایگاه مستقل، نافذ و تاثیرگذار، متعهد، مورد اعتماد و دارای توان بازدارندگی را در نظام بین‌الملل برای ج.ا.ا در نظر می‌گیرند. با عطف توجه به میزان نفوذ و تاثیر ج.ا.ا در منطقه غرب آسیا و خاورمیانه و نقش تعیین‌کننده آن در تحولات این مناطق، یافته‌ها حاکی از آن است که به طور کلی ج.ا.ا در عرصه‌های سیاسی، نظامی، فرهنگی و اقتصادی، از جایگاه بازیگری پویا، فعال و متعهد و مورد اعتماد در نظام بین‌الملل برخوردار نگردیده است. به همین سبب، با توجه به جایگاه کنونی ج.ا.ا در منطقه و غرب آسیا، و با توجه به توان و قدرت بالقوه ایران، می‌توان انتظار داشت مسیرها و سیاست‌های بهینه‌‌تر در راستای ارتقای جایگاه بین‌المللی ج.ا.ا تدوین و در دستور کار قرار گیرند.
واژه های کلیدی: فقه سیاسی، فقه روابط بین الملل، جایگاه بین المللی ج.ا.ا، سیاسی خارجی ج.ا.ا .