تربیت جنسی کودکان از منظر فقه و روان شناسی

«تربیت جنسی»، از جمله مقوله‌های مهم زندگی انسان است. غریزه جنسی از جمله غرایز نیرومند و حساس آدمی است که در صورتی که دارای تربیت عاقلانه و منطقی باشد، زندگی را سرشار از خوشی و آسایش می‌کند و اگر در وادی افراط یا تفریط قرار بگیرد ممکن است صدها ضایعه روانی و جسمانی در پی داشته باشد. امروزه لزوم آگاه کردن کودکان نسبت به مسائل جنسی از زمان‌های گذشته بیشتر احساس می‌شود. از آنجایی که مسئله جنس و جنسیت از همان سال‌های اولیه کودکی برای کودک مطرح می‌گردد، تربیت جنسی از همان دوران کودکی ضرورت می‌یابد. دوران کودکی دوره‌ای است که در آن پایه‌های اساسی شخصیت آدمی شکل گرفته و از دوره نوجوانی به بعد، این شخصیت تثبیت می‌گردد. درنتیجه، برای تربیت فرزندان می‌بایستی از دوران کودکی اقدام کنیم. این پژوهش با هدف بررسی اصول و روش های آموزش و تربیت جنسی در تحقیقات فقهی و روان‌شناسی صورت گرفته است؛ از این رو ضمن بررسی متون فقهی و اسلامی و روان‌شناسی، روش‌ها و منابع مناسب تربیت جنسی به منظور پیشگیری از وقوع جرایم و انحرافات جنسی مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر به روش توصیفی_تحلیلی و با استفاده از شیوه کتابخانه‌ای و اسنادی نگاشته شده است. بر اساس یافته‌های این پژوهش، شرایط محیطی قبل و بعد از تولد حاکم در خانواده و شرایط وراثتی، بر تربیت جنسی فرزندان بسیار تأثیرگذار بوده است. آموزش در خصوص تربیت جنسی کودکان شامل تمام مراحل زندگی می‌شود. خانواده نقش اساسی در تربیت جنسی فرزندان دارد. همچنین وجوه تشابه میان نظریات فقهی و روان‌شناسی بیش از وجوه افتراق می‌باشد. این وجوه تشابه را می‌توان در نقش والدین در تربیت جنسی کودک، اهمیت ایجاد حیا در کودکان، آداب و رسوم تأثیرگذار در تربیت جنسی، رعایت بهداشت جنسی و غیره مشاهده کرد.
واژه های کلیدی: تربیت، جنسیت، تربیت جنسی، کودکان، فقه، روانشناسی.