تحدید و تکثیر نسل از دیدگاه فقه امامیه و حقوق موضوعه ایران

امروزه مسأله کاهش جمعیت یکی از مسائل مستحدثه و موضوع بحث و مناقشه در محافل علمی و اجتماعی است ؛ به ویژه پس از آن‌که سرشماری جمعیت کشور در سال 1385 روند کاهش رشد جمعیت را با وضوحی بیش از گذشته نشان داد. و از آنجا که سیاست کنترل جمعیت، شامل مجموعه برنامه‌هایی است و اخیراً مورد توجه مجاری قانون‌گذاری، اجرایی و بخش عمده تبلیغات کشور قرار گرفته است. ضرورت دارد مباحث کنترل موالید از زاویه نگاه دینی و با توجه به ادله و متون اسلامی مورد بررسی قرار گیرد. در واقع، شناخت سیاست‌های کنترل جمعیت، بعنوان یک معضل اجتماعی و سیاسی و پیشگیری از آن برای حفظ بقای نسل می‌باشد. با تصویب «قانون تنظیم خانواده و جمعیت» مورخ 26/2/1372 و تأیید شرعی و دستوری 2/3/1372 شورای نگهبان به اوج خود رسید. این قانون که مهم‌ترین قانون در اجرای سیاست تحدید نسل و کاهش نرخ باروری به شمار می‌رود، انگیزه‌ها و پاداش‌های متعلق به خانواده‌های پراولاد را از فرزند سوم به بعد قطع و مبانی قانونی مشخصی برای اعمال سیاست‌های کنترل موالید و اجرای برنامه-های تنظیم خانواده با تقسیم کار ملی برای دستگاه‌ها فراهم ساخت و در کنار این اقدامات، اشتغال زنان را نیز به شدت دنبال کرد.
واژه‌های کلیدی: تحدید، تکثیر، نسل، فقه امامیه، حقوق موضوعه ایران