بررسی مبانی حقوقی و فقهی اهدای اسپرم برای زوجین نابارور از منظر فریقین

یکی از راه های باروری زن در زوج های که به علت ناتوانی جنسی مرد یا عوامل ارثی قادر به باروی همسر خود نمی باشد روش اهدای اسپرم برای تلقیح با تخمک های زنانه است. فلذا در مواردی که هیچکدام از روش های باروری پاسخ گو نباشد و تولید اسپرم در مرد به دلایل اختلات ژنتیکی شناخته شده و… صورت نپذیرد. استفاده از روش اهدای اسپرم به عنوان یکی از طروق کمک درمانی برای باروری مطرح می شود. ما در این پژوهش درصدد هستیم اهدای اسپرم برای زوج ها نابارور و مبانی آن را از منظر فقه و حقوق و احکام و مسائلی که در آن حوزه مطرح می شود را مورد مطالعه قرار دهیم. امروز با توجه به گسترش دانش پزشکی و درمان انواع ناباروری به روش های مختلف و تعداد زیاد متقاضیان، بررسی طروق باروری که اهدای اسپرم یکی از انها می باشد دارای اهمیت بسیار است. تا افراد از مسائل حقوقی واحکام مرتبط این روش شناخت پیدا کرده و با خیال آسوده اقدام به باروری کنند. همچنین بدلیل تاثیر بسیار روش های باروری بر روی استحکام بنیان خانواده و روابط عاطفی زوجین با یکدیگر کوچک ترین اشتباهی در این حوزه می تواند باعث تزلزل یک خانواده و روابط اعضای آن بایکدیگر شود. فلذا لازم و ضروریست روش های باروری مصنوعی همانند اسپرم اهدایی توسط پژوهشگران مورد مطالعه قرار گیرند. روش تحقیق در این پژوهش به صورت توصیفی تحلیلی و با استفاده از ابزار کتابخانه ای می باشد. . با توجه مطالعات بسیاری که انجام داده ایم به لحاظ فقهی اگر اسپرم و تخمک متعلق به زن و شوهر باشد و در محیط ازمایشگاه تلقیح داده و سپس به درون رحم زن وارد شود ایرادی فقهی نداشته و کودک متولد شده متعلق به آنها می باشد همچنین اثار نسب برای او بار می شود. لکن استفاده از اسپرم مرد بیگانه برای تلقیح با تخمک زن زمانی که زوج توانایی بارورکردن همسر خود را نداشته باشد همچنین گرفتن تخمک بیگانه برای باروری زن به لحاظ فقهی نامشروع می باشد. منتهی در صورت انجام این عمل کودک متولد شده دارای آثار نسب با زن و شوهر است.
واژه های کلیدی: زوجین نابارور، ناباروری، اهدای اسپرم، تلقیح مصنوعی، فقه، حقوق.