بررسی فقهی حقوقی تجسس و موارد استثنایی آن

بر اساس ادلّه احکام در فقه امامیه تجسس از حریم خصوصی افراد حرام است و اکتشاف و پیگیری عورات و اسرار مؤمنین به‌مقتضای آیات و اخبار جایز نمی‌باشد با این حال نوعی از تجسس که از منظر فقه امامیه حکم تکلیفی آن حرمت است، تجسس علیه حکومت اسلامی است چرا این تجسس مقدمه‌ای برای ایجاد اختلال در امور افراد و جامعه اسلامی است و در صورت حکم به جواز آن عقلا آرامشی برای افراد که جزء اساسی حکومت و جامعه‌ی اسلامی هستند، نخواهد ماند، و این جواز تجسّس مقدمه‌ای برای از بین رفتن نظم و نظام و اختلال در آن است، لذا از باب مقدمه‌ی حرام – مقدمه‌ی اختلال که عقلاً حرام است- عقلا حرام و ممنوع خواهد بود و بر اساس یک مبنا شرعاً نیز حرام می‌باشد. به صورت کلی می‌توان محدوده حرمت را بدین شکل مشخص کرد: یک. تجسّس و جاسوسی عبث و بی‌دلیل و دو. تجسّس در مورد مؤمنان. در این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی سعی در بررسی احکام تجسس غیر مشروع در فقه امامیه خواهد شد.
واژه های کلیدی: تجسس، حرمت جاسوسی، حریم خصوصی، احکام تکلیفی، احکام وضعی.