اولویت بندی کنش های سیاست خارجی از منظر فقه اسلامی

برای اینکه سیاست خارجی حکومت اسلامی بتواند به اهداف مورد نظر در سعادت و کمال جامعه دست یابد، لازم است تا اقدامات و کنش‌های سیاست خارجی دولت اسلامی، در پرتو مبانی و اصول بر آمده از شریعت اسلام تنظیم شود. وجود یک اولویت‌بندی صحیح که اساس انتخاب های متعدد و مهم سیاست خارجی کشور را تشکیل می دهد، برای داشتن سیاست خارجی مداوم و مناسب ضروری است. بدیهی است که آن اولویت‌بندی نیز باید بر اساس اولویت‌بندی مهم‌ترین اصول و قواعد فقهی سیاست خارجی باشد؛ امری که پژوهش حاضر به آن می پردازد و به نظر می رسد تا کنون تا حدودی مورد غفلت واقع شده است. بر این اساس در این پژوهش که به صورت توصیفی-تحلیلی و با روش کتابخانه ای انجام شده است، پس از بررسی مهمترین اصول سیاست خارجی از منظر فقه اسلامی، با استفاده از روشهای رفع تعارض و تزاحم در علم اصول فقه، همچنین واقعیت‌های جهان معاصر، مسائل مبتلابه جهان اسلام در عصر حاضر و نقشی که سیاست خارجی در تأمین مصالح و منافع کشورها دارد، ترتیبی برای اولویت‌بندی مهم ترین اصول سیاست خارجی از منظر فقه اسلامی و به تبع آن کنش‌های لازم برای اجرای هر یک از آنها پیشنهاد می گردد. همچنین این نتیجه که وجود تکلیف در اجرای هر یک از اصول اولویت بندی شده منوط به داشتن توانایی انجام آن بوده و اینکه در صورت تزاحم هر یک از اصول سیاست خارجی با اصل مصلحت، مصلحت خصوصا مصلحت حفظ اصل نظام اسلامی بر همه چیز اولویت دارد، استنتاج می‌شود.
واژه های کلیدی: اولویت بندی، سیاست خارجی، روابط بین الملل، فقه اسلامی، قواعد فقهی.