دراسه مقارنه للتعویض فی القانون الایرانی و العراقی

عنوان به فارسی: مطالعه تطبیقی اعاده دادرسی در حقوق ایران و عراق
در این تحقیق ما به بررسی روشی مهم از میان روش‌های غیر متداول اعتراض به حکم (طعن) در احکام می-پردازیم که عبارت است از اعتراض به حکم از طریق اعاده‌ی دادرسی و آن اعتراضی است که در مقابل همان محکمه و دادگاهی اقامه می‌شود که حکم مورد اعتراض را صادر نموده است و این اقدام، روشی استثنایی و غیر متداول است که در مواجهه با احکام قضایی مورد استفاده قرار می‌گیرد که حکم قطعی آنها صادر شده است و چه بسا حکمت و درایت کسی که اجازه‌ی اقامه‌ی این دعوا را به قانون‌گذار داده با این هدف بوده است تا در احکام قضاییِ صادره بر اساس ادله و مستندات نادرستی که طرفین منازعه ارائه می‌کنند و موجب به اشتباه افتادن قاضی یا هیأت محکمه در زمینه‌ی صدور حکم می‌شوند و در نتیجه، برآیندِ این حکم، موجب متضرر شدن محکوم علیه می-شود، تجدید نظر صورت بگیرد؛ از این رو قانون‌گذار در عراق و ایران به منظور پیشگیری از این ضرر، از طریق صدور اجازه برای محکوم علیه به منظور اقامه‌ی اعتراض از طریق اعاده‌ی محاکمه، راه حلی را وضع نموده است؛ اما این روش، از جمله روش‌های غیر متداول و نامرسوم است که مستلزم فراهم آمدنِ اسباب و عواملی است که ماده‌ی (196) آیین دادرسی عراق و ماده‌ی (426) آیین دادرسی ایران منحصراً به آن اشاره می‌کنند و هدف از این دو ماده-ی قانونی، تحت پوشش قرار دادن و حمایت از این روش است و نیز توضیح شرایط عمومی و خصوصی و دلایلی که شخص معترض (طاعن) در اعتراض خود به آنها استناد می‌کند و آثار و نتایجی که بر این روش غیر متداول و منحصر بفردِ اعتراض مترتب می‌گردد و نتایجی که نمی‌توان آنها را با هدف محدود نمودن دادرسی و استقرار احکام قضائی، بسط داد که در فصل‌ها و مباحث این تحقیق به آنها پرداخته خواهد شد.
واژه های کلیدی: اعاده محاکمه، آیین دادرسی عراق، آیین دادرسی ایران، خواهان اعاده ی محاکمه خوانده اعاده ی محاکمه بر ضد او، دادگاه ویژه ی اعاده حکم، دلایل اعاده حکم