فرهنگ فقه فارسی (مدخل فقر)

فقر: نداشتن به قدر کفایت.
فقر در لغت در معناى نیاز و تهى دستى به کار رفته است و مراد از آن در فقه بنابر قول مشهور، عبارت است از نداشتن خرجى سال به قدر کفایت خود و کسانى که نفقه آنان بر عهده او است، مانند فرزندان، پدر و مادر و همسر…