اجتهاد کرامت‌ مدار

این مقاله به تبیین شماری از اصول روش‌شناختی می‌پردازد که فقیه با کاربست هر یک از آن‌ها می‌تواند به گونه‌ای به درک کرامت‌مدارتری از آموزه‌های شریعت دست یابد. زمینه‌گرایی در برابر نص‌گرایی، اخلاق‌گرایی در برابر شکل‌گرایی فقهی، توجه به گونه‌شناسی خطاب‌های شرعی و تعیین قلمروی که نص یا مسئلۀ شرعی به آن تعلق دارد، توجه به مقصدگرایی و تفکیک احکام امضایی از احکام تأسیسی، و پیامدگرایی و توجه به پیامدهای نامناسب اجتماعی فتوا، بخشی از این اصول و راهبردهاست. مقاله تلاش می‌کند با ذکر مثال‌هایی برای هر مورد، کاربست اصول روش‌شناختی مورد نظر را نشان دهد. همزمان محدودیت‌های این اصول برای دستیابی به هدف انسانی‌کردن احکام شریعت هم مورد توجه قرار گرفته است.
واژه های کلیدی: فقه، اجتهاد، انسان‌مداری، کرامت‌محوری، حقوق بشر.