منابع فقه سیاسی (۳)؛ سنت فعلی

ایده تخصصى نمودن فقه از دیرباز حوزه ‏ها را به خود سرگرم کرده است; در عین حال نبود همت و برنامه‏ ریزى مناسب در خصوص ایجاد و تعمیق شاخه‏ هاى تخصصى فقه، به اختصاص یافتن امکانات حوزه به فقه عمومى، و در نتیجه هضم شدن قابلیت‏ ها و دقت‏ هاى فقیهان در اشتهاى سیرى‏ ناپذیر فضاهاى عام‏نگر در فقه انجامیده است.
منبع ‏شناسى رشته‏ هاى تخصصى فقهى، گامى مهم در ایجاد و راه‏ا ندازى رشته‏ هاى جدید فقهى است. شناخت این منابع در فقه سیاسى، از همین خاستگاه اهمیت و ضرورت مى ‏یابد.
در حلقه بحث پیشین از قرآن سخن به میان آمد، و در این حلقه به سنت مى ‏پردازیم. سنت، دومین منبع فقه سیاسى است. فقه معاملات و عبادات و… به صورت گسترده‏اى از سنت (به ویژه سنت قولى) تغذیه مى‏ کنند.
پرسش آن است که آیا این معادله در مورد فقه سیاسى نیز صادق است؟ و آیا سرنوشت مسائل این شاخه فقهى نیز عمدتاً با رجوع به روایات و سنت رقم مى ‏خورد؟ یا آنکه سهمى بیشتر از تأثیرگذارى بر سرنوشت قضایاى فقه سیاسى در مراجعه به منابع دیگر، همچون قرآن و یا عقل، اختصاص مى‏یابد؟
مقاله حاضر درصدد است با افکندن نگاهى کلى به نقش‏شناسى سنت در فقه سیاسى، زوایا و ابعاد این موضوع مهم را بررسى و ارائه نماید.
از این‏ رو مبحث را در دو محور پى‏ مى‏گیریم:
اول: پیش ‏ذهنیت ‏هاى لازم براى شکل‏ دهى به فقه سیاسى;
دوم: نقش‏ شناسى سنت در فقه سیاسى.