معیار ادای حق در قرض و دین در شرایط افزایش قدرت خرید پول بعد از سررسید تعهد

 ارزش پول اعتباری, به عللی ممکن است افزایش یابد. در فرض کاهش ارزش پول, نظریات فقهی روشنی درباره مبلغ بازپرداخت دین بعد از سررسید, وجود دارد؛ امّا در فرض افزایش ارزش پول, مدیون باید چه مبلغی پرداخت کند؟ از آنجایی که حق واقعی دائن و مدیون از نظر فقهی امری مهمّ است این پرسش باید جواب روشن خود را پیدا کند. پاسخ به این پرسش مهمّ از سویی نیازمند بررسی دقیق برخی از ابعاد موضوع پول اعتباری و از دیگر سو ارایه ادله فقهی روشن است. با توجه به مطالب بیان شده فرضیه ی تحقیق عبارت است از: قدرت خرید پول در دین, معیار ادای حق در فرض افزایش ارزش پول است. این فرضیه به روش توصیفی-تحلیلی و گردآوری اطلاعات کتابخانه ای, به این نتیجه رسید که در صورت افزایش شدید ارزش پول, و در حالی که مدیون قدرت پرداخت دین در سررسید را ندارد؛ می باید مبلغی کمتر از مبلغ اسمی دریافت شده به دائن پرداخت کند؛ اما در صورت افزایش خفیف ارزش پول, پرداخت مبلغ اسمی ادای کامل حق محسوب می شود. در صورتی که از زمان دریافت تا زمان پرداخت قدرت خرید پول افزایش یافته باشد و مدیون علی رغم توانایی در پرداخت بعد از سررسید, دین را ادا کند, لازم است حداقل به عنوان جبران خسارت وارده مبلغ اسمی دریافت شده را به دائن پرداخت نماید.
واژه‌های کلیدی: پول اعتباری، دین، ادای حق، افزایش ارزش پول