مطالعه تطبیقی میان کنش حریم خصوصی ارتباطات الکترونیکی کارگران و حق مالکیت کارفرما در حقوق ایران و آمریکا

از یک سو، حق مالکیت کارفرما، به اطلاق خود، اقتضاء دارد هر نوع تصرفی برای وی مجاز باشد؛ حتی اگر این تصرف، به نقض حریم خصوصی کارگران وکارمندان منجر شود. از سوی دیگر، حرمتِ حریم خصوصیِ اشخاص از جمله کارگران، اقتضاء می­کند، محرمانگی اطلاعات و ارتباطات آنها مورد حمایت قرار گیرد و در نتیجه، اَعمالی که به نقض حریم خصوصی منجر می­شود، ممنوع تلقی شود. پرسشی که در اینجا مطرح می­شود این است که، در صورت تزاحم دو حقِ یاد شده چگونه عمل می­شود؟ در حقوق آمریکا، اکثر دادگاه­ها، بر مبنای «حق مالکیت کارفرما بر محیط گارگاه»،«حق سیاست­گذاری کارگاه» و همچنین «فقدان وصف محرمانگی و نبودِ انتظارِ متعارف در وجود حریم خصوصی»، جانب کارفرما را­ـ با رعایت ملاحظاتی ـ مقدّم می­دارند. در حقوق ایران به نظر می­رسد، در این مورد که از یک سو، اجرای حقِ کارفرما، در عمل، ملازم با نقض حق و ضرر دیگری است و از سوی دیگر، عدم امکان اجرایِ حقِ نظارت نیز به ضرر کارفرما و منافع او محسوب می­شود، چهره­ای از بحث تزاحمِ دو ضرر به چشم می­خوردکه در آن، بر مبنای «قانونِ اهمیت»، جانبِ حقی مقدم داشته می­شود که از اهمیت بیشتری برخوردار است؛ در این رابطه می­توان گفت، در جمعِ بین دو حقِ متزاحم،کارفرما با استیذان یا اعلام قبلی، می­تواند نسبت به کنترلِ ارتباطاتِ کارگران در شبکه­ تحت کنترل خود اقدام نماید. در این صورت، برقراری ارتباطات الکترونیکی کارگران، در دامنه­ی قاعده­ی «اِقدام» و «اسقاطِ احترام» قابل بررسی است. در این نوشتار، رابطه بین دو حق،‌ در دو سیستم یاد شده، به روش تحلیلی-توصیفی بررسی می شود.
واژه های کلیدی: حریم خصوصی، ارتباطات الکترونیکی، لاضرر، تزاحم، کارگر، کارفرما