مشروعیت الزام به فرزندآوری در فقه امامیه

فرزندآوری در نظام خانواده از چالش‌های جدی زوجین در عصر کنونی است. میان فقهای امامیه در اینکه فرزندآوری جزء ماهیت شرعی و مقتضای ذات عقد نکاح محسوب نمی‌شود، اختلافی نیست لیکن درباره اقتضای اطلاق آن، دیدگاههای فقیهان متفاوت است: 1) فرزندآوری از مقتضای اطلاق عقد نکاح تلقی می‌شود اما این حق فقط به زن اختصاص دارد؛ 2) فرزندآوری از مقتضای اطلاق عقد ازدواج به‌شمار نمی‌آید و تنها پشتوان? قانونی طرح دعوای قضایی در این خصوص اینست که فرزندآوری در ضمن عقد نکاح یا براساس تبانی عقد بر پای آن به یک ضمانت الزام‌آور تبدیل گردد. نوشتار حاضر با مطالعه تحلیلی به بررسی دلایل آرای یاد شده می‌پردازد و در نهایت‏‏ْ‏‎‎‏ٌٌٌ، با رهیافت فقهی اتقان دیدگاه دوم را اثبات و برای پیشگیری از تبعات احتمالی (کاهش یا زوال نسل‌ها) ناشی از نظریه برگزیده، راه ‌کارهایی را ارائه می‌دهد و پیش بینی ماده قانونی مصرّح را در حقوق موضوعه پیشنهاد می‌کند.
واژه‌های کلیدی: استیلاد، عزل، ماهیت شرعی نکاح، مقتضای اطلاق و عقد نکاح.