محرمیت کودکان ناشی از باروری های پزشکی از منظر فقه امامیه و حقوق موضوعه ایران

یادداشت: عنوان انگلیسی: Children’s Intimate as a Result of Artificial Inseminations from the Perspective of Shiite Jurisprudence and Iran’s Statute Law
ره‌آوردهای علم ژنتیک و امکان تشکیل و پرورش جنین در خارج از رحم طبیعی، سبب شده است فقها و حقوقدانان ضمن اظهار نظر در خصوص جواز یا حرمت این عمل با توجه به منشأ تشکیل جنین، مسائلی مانند نسب، ارث، محرمیت، نکاح و سایر موارد مربوط به این کودکان را تبیین کنند. این مقاله بر آن است که مسأله محرمیت و نکاح کودکان آزمایشگاهی را با توجه به ابعاد فقهی و حقوقی مورد بررسی قرار دهد. باروری‌های پزشکی به دو نوع همگن و ناهمگن تقسیم می‌شوند؛ در نوع اول از گامت خود زوجین استفاده می‌شود و در نوع دوم یک عامل بیگانه دخالت دارد. در هر دو نوع، صاحب اسپرم پدر واقعی است؛ اما در مورد مادر، عده‌ای از فقها ملاک انتساب را ولادت، برخی تخمک و گروه سوم دارنده هر دو عامل می‌دانند. نویسندگان در این پژوهش، با بررسی آرای مختلف به این نتیجه رسیده‌اند که صاحبان اسپرم و تخمک، والدین واقعی کودک هستند و صاحب رحم در حکم مادر رضاعی است. در نتیجه می‌توان گفت که کودکان آزمایشگاهی با این افراد و همسران آن‌ها محرم هستند و موانع نکاح بین ایشان حاکم است.
واژه‌های کلیدی: کودک آزمایشگاهی، جنین، اسپرم، تخمک، نسب، محرمیت، نکاح.