قلمرو شورا، بیعت و انتخابات در حکومت اسلامی

خلاصه ماشینی:
“اما در تفکر ولایت انتصابی، منبع و ملاک مشروعیت حکومت و حاکم اسلامی، اذن خداوند و رسول و امامان معصوم علیهم‌السلام است و این به معنای نفی تأثیر آرای امت یا نمایندگان آنها و نادیده گرفتن آنان در صحنه سیاسی، اجتماعی نیست، زیرا طرفداران این دیدگاه بر آنند که امت در چارچوب اسلام و رهنمودهای آن و با در نظر گرفتن معیارهای رهبری، حق انتخاب دارند و بی‌گمان تحقق رهبری الهی به اراده مردم صورت می‌گیرد. آیه الله‌ جوادی آملی در این‌باره می‌نویسد: «و شاهد آن که رأی جمهور، کمترین اثری در مقام ثبوت ندارد، آن است که درباره حضرت امام حسن و امام حسین علیهماالسلام آمده است: «إن الحسن و الحسین علیهم‌السلام امامان قاما أو قعدا»، زیرا رأی جمهور فقط ناظر به مقام اثبات و تعهد ایمانی خود آنها است، نه راجع به مقام ثبوت و انشاء امامت، و آنچه وظیفه مردم است تولی خواهد بود، نه تولیت و جعل ولایت، و اگر ظاهر بعضی از نصوص، عنوان تولیت مطرح است، مراد همان پذیرش و تولی است، زیرا قبل از آن، اصل ولاء حضرت علی علیه‌السلام تثبیت شده: «و قد کان رسول الله‌ صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم عهد إلی عهدا، فقال یا ابن ابیطالب، لک ولاء أمتی، فإن ولوک فی عافیه و أجمعوا علیک بالرضا، فقم بأمرهم و إن اختلفوا علیک فدعهم و ما هم فیه.”