قرارداد بیع زمانی

امروزه در کشورهای پیشرفته پدیده جدید حقوقی با ماهیت تایم شرینگ متولد و جایگاه واقعی خویش را پیدا کرده است. سالهای اخیر در جامعه ایرانی برخی شرکتهای ساختمانی ، توریستی و هتلداری از اینگونه قراردادهای حقوق غرب الگوبرداری کردهاند ؛ در نتیجه « یا » بیع زمانی « موضوعی مستحدثه و نو پیدا با ادبیات حقوقیذهن حقوقدانان را به خود مشغول ساخته و گاه با » مالکیت موقت وصف محدودیت منابع مطالعاتی بر اساس اصول کلی فقهی و حقوقی صحت و اعتبار آن به چالش کشیده شده ، هنوز در رویه قضایی بلحاظ نو ظهور بودن این چالش جایگاه روشنی متولد نگردیده است.
واژه‌های کلیدی: مالکیت، مالکیت موقت، بیع زمانی.