عمومیت و جاودانگی اسلام

‏دین اسلام از آغاز از ویژگیهای خاصی برخوردار بود که سایر ادیان آسمانی،‏‎ ‎‏فاقد آن ویژگیهایند. اسلام از روز نخست به صورت یک آیین جهانی ـ و نه‏‎ ‎‏منطقه ای ـ به بشر عرضه شد و برای نفوذ خود هیچ حد و مرز جغرافیایی و نژادی‏‎ ‎‏نمی شناخت. این شریعت آسمانی از آغاز، در میان ادیان آسمانی به عنوان خاتم‏‎ ‎‏ادیان، و آورندۀ آن به عنوان خاتم الانبیاء شناخته می شد، بطوری که پس از آن دین‏‎ ‎‏و پیامبری نخواهد آمد. اسلام رسالت خود را منحصر به یک سلسله اعمال فردی‏‎ ‎‏ندانسته، بلکه رسالت خود را در متن اجتماع قرار داده، به تمام جوانب زندگی بشر‏‎ ‎‏نظر داشته و در جمیع شؤون زندگی بشر دخالت کرده است و هیچ موضوعی از‏‎ ‎‏تشریع آن خارج نبوده است. به عبارت دیگر، قوانین اسلام از جامعیت و‏‎ ‎‏گستردگی خاصی برخوردار است که هیچ موضوعی در گذشته و امروز از قلمرو آن‏‎ ‎‏خارج نیست. به گونه ای که از مجموعۀ آن می توان حکم هر موضوعی را‏‎ ‎‏استخراج کرد. به گفتۀ مرحوم شهید مطهری: «رسالت پیامبر اسلام با همه‏‎ ‎‏رسالتهای دیگر، این تفاوت را دارد که از نوع قانون است نه برنامه، قانون اساسی‏‎ ‎‏بشریت است، مخصوص یک اجتماع تندرو و یا کندرو و یا راست رو و چپ رو‏‎ ‎