حسن نیت و جایگاه آن در فقه و حقوق ایران

حسن نیت، مفهومی اخلاقی است که دارا بودن آن در روابط با دیگران، امری پسندیده تلقی می شود و در احسان، » آموزه های دینی، در قرآن کریم و در روایات نسبت به داشتن آن، تاکید شده است. به کار بردن واژه های در قرآن کریم دلالت بر داشتن حسن نیت دارد. همچنین در فقه در عقود « انصاف، صداقت و راستی، برّ، معروف امانی تحت عنوان قرداد های با حسن نیت یاد شده است. حسن نیت در رقابتهای تجاری، در تجارت الکترونیکی، حسن نیت دارند. اسناد تجاری، خریدار جاهل به فضولی بودن، در نزدیکی به شبهه، در اصلاح سند ثبتی و متجاوز به ملک مجاور در حقوق موضوعه ایران و احکام و آثار راجع به آن مورد بررسی قرار گرفته است.
واژه های کلیدی: حسن نیت، احسان، انصاف، بر.