مقاله حاضر درصدد تحقیق تحدید نسل است که از ناحیه عقیمسازی بررسی شده است و با بیان تعقیم دائمی حکم عقیمسازی موقت نیز مورد مداقه قرار میگیرد. در این راستا، نگارنده با بیان ادله حرمت عقیمسازی به ایضاح ادله میپردازد. بدین ترتیب که ابتدا ادله هشتگانه کسانی که عقیمسازی را مصداق اضرار به نفس میدانند، برشمرد و در پایان ادله نگارنده بیان میدارد که مطلق مصادیق عقیمسازی، اضرار به نفس محسوب نمیشود زیرا عرف و عادت در صورتی عمل بخصوصی را ضرری میداند که مصلحت اهمی در بین نباشد و حال اینکه عقیمسازی دارای منافعی است که نقصان حاصل از عقم را جبران میکند و از دیدگاه عقلا با وجود منافع، اضرار به حساب نمیآید. سپس به بیان ادله کسانی که حرمت عقیمسازی را نوعی تصرف در خلقت الهی میدانند، میپردازد و ایراداتی را به قائلین به این ادله وارد میکند و همچنین به کسانی که قائلند اجماع مسلمین قائم است بر حرمت ناقص نمودن عضو که عقیمسازی از مصادیق اظهر آن است و اینکه چنین اجماعی در بین نمیباشد و نتیجه میگیرد که ادله هر سه گروه کافی و وافی بر حرمت نیست.لازم به ذکر است که قسمت اول این مبحث در شماره قبل (15 و 16) به چاپ رسیده است.
واژه های کلیدی: عقیم سازی، اضرار به نفس، تحدید نسل، تنظیم خانواده
تنظیم خانواده، تحدید نسل
موضوع: تحدید نسل، تنظیم خانواده (Family Planning)، خود آسیب زنی (Self-injurious behavior)، عقیم سازی (Castration)
نویسنده / مولف: موسوی خمینی، سید حسن
تاریخ نشر: 1381
آدرس اینترنتی: https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/211476/
ناشر: فصلنامه پژوهشنامه متین، سال 1381، شماره 17، ص.: 31-56.
فایلهای پیوست
📎 1.pdf
گراف ارتباطات محتوا
نویسنده / مولف موضوع