این مقاله تأملی دارد بر تبیین کودکآزاری و راههای مبارزه با آن توسط قانونگذار ایران، بهویژه بر اساس قانون حمایت از کودکان و نوجوانان (مصوب 1381). مفهوم کودک آزاری رابطه تنگاتنگی با عادات و فرهنگ جوامع دارد. در تبیین دوره کودکی و زمان آغاز بزرگسالی و نیز در شناخت وجوه تمایز کودک آزاری از اعمال شیوههای تربیتی، مانند تنبیه، لازم است قانونگذار در ارتباط تنگاتنگ با نظر عرف حرکت کند. گرچه تنبیه یکى از حقوقى است که در زمینه تربیت اطفال براى والدین مقرر شدهاست، این به معنای توجیه و یکی پنداشتن آن با کودکآزاری نیست. عدم پیشبینی ضمانت اجرایی مناسب برای کودک آزاری در ماده 2 قانون حمایت از کودکان و نوجوانان، ایرادات اساسی به مجازاتهای مقرر شده در ماده 4 این قانون، عدم تطابق حکم ماده 8 این قانون با روال قانونگذار در سایر قوانین جزایی و ابهام قانونى مربوط به مفهوم «حدود متعارف تنبیه و تأدیب» از جمله ایرادات قانون حمایت از کودکان و نوجوانان است. الحاق عبارت «هر گونه آزار جسمى یا روحى طفل» به موارد سلب حضانت از والدین در ماده 1173 قانون مدنی، پیشبینی ضمانت اجرا برای ماده 1178 قانون مدنی و ایجاد دفتر حمایت از کودکان در مراجع قضایى و حمایت از اطفال بزهدیده در مرحله بعد از وقوع جرم از جمله پیشنهادات این پژوهشاند.
واژههای کلیدی: کودکآزاری، حقوق اطفال، قانون حمایت از کودکان و نوجوانان، کودک بزهدیده، حقوق کودک
تاملاتی در کودکآزاری با رویکردی بر قانون حمایت از کودکان و نوجوانان مصوب ۱۳۸۱
موضوع: بزه دیده، حقوق کودک -- جنبه های مذهبی -- اسلام (Children's rights -- Religious aspects -- Islam)، حقوق کودک (Children's rights)، قانون حمایت از کودکان، کودک آزاری (فقه) (Child abuse (Islamic law))، نوجوانان (Teenagers)
نویسنده / مولف: اسماعیل پور، مایده
تاریخ نشر: 1393
آدرس اینترنتی: https://flj.isu.ac.ir/article_49263.html
ناشر: فصلنامه فقه و حقوق خانواده (ندای صادق)، پاییز و زمستان 1393، شماره 61، ص.: 117-142.
فایلهای پیوست
📎 B6A2CDA80C668CEC962BD603C2A513DF
گراف ارتباطات محتوا
نویسنده / مولف موضوع