بررسی تطبیقی نسبت ولایت و نمایندگی سیاسی

یادداشت: عنوان انگلیسی: The Relationship between Wilāyah (Guardianship) and Political Representation; a Comparative Study
استقرار نهادهای دولت مدرن در بستر مفاهیم فقهی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران پرسش‌هایی را در خصوص ماهیت و آثار برخی از آنها به‌وجود آورده است. در این میان، ماهیت «ولایت» که از دیرباز مورد بحث فقهی بوده، در دهه‌های اخیر ذیل دو نظریه «انتخاب» یا «انتصاب» متجلی شده است. پرسش از ماهیت رابطۀ دولت و مردم در این نظریه یکی از مهم‌ترین سؤالات قابل طرح است. از این رو، بررسی نسبت «ولایت» و «نمایندگی سیاسی» مسئلۀ اصلی و هدف این نوشتار است. این امر با روش تحلیلی، توصیفی‌ و مقایسه‌‌ای به انجام می‌رسد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که «ولایت» و «نمایندگی سیاسی» سیر تحول متفاوتی را پشت سر گذارده‌ و ریشه در تاریخ و مبانی ناهمسانی داشته‌اند؛ از این رو، از منظر کلامی و فقهی تفاوت‌های آشکاری در جنبه‌های مختلف دارند. اما در منظومه حقوق موضوعه و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران از جهت اتکا به اراده عمومی و قانون‌مداری، دارای شباهت‌های عمده‌‌ای هستند؛ به‌گونه‌ای که می‌توان نهاد «ولایت» در قانون اساسی را گونه‌ای خاص از نمایندگی سیاسی متعهد و معطوف به زندگی اخلاقی تلقی کرد.
واژه های کلیدی: حقوق اساسی، فقه سیاسی، قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، نمایندگی سیاسی، ولایت.