ازشناسایی «منع تجسس» به مثابه «قاعده‌ای فقهی» تا انعکاس آثار آن در نظام دادرسی کیفری ایران

 منع تجسس به عنوان یکی از راهکارهای اسلام در زمینه پیشگیری از نقض حریم خصوصی افراد است که در آیات و روایات مورد تاکید قرار گرفته است.حرمت تجسس به صورت مطلق مورد پذیرش معصومین (:) قرار نگرفته است و قلمرو و محدوده این تحریم اسرار شخصی و خانوادگی که با مصالح عمومی جامعه هیچ گونه ارتباطی ندارد, است, اما با این حال قاعده نخستین در این زمینه حرمت و عدم تجاوز به حریم خصوصی اشخاص است.علی رغم وجود روایات و مباحثی فراوانی که در خصوص حرمت و استثنائات تجسس وجود دارد, اما موضوع مهم منع تجسس به مثابه قاعده فقهی در منابع فقهی و اقوال فقها مورد غفلت قرار گرفته است, در حالی که بحث از امکان تسری شرایط و ضوابط قاعده فقهی در باب منع تجسس, امری است ممکن و لذا اهمیت, قلمرو و آثار منع تجسس, زمینه را برای قاعده سازی آن فراهم می کند. شناسایی منع تجسس به مثابه قاعده فقهی می تواند دارای آثاری بسیار مهم, در بعد اجتماعی و هم در بعد حقوقی گردد. این امر به ویژه با تشکیل نظام جمهوری اسلامی و پدیده نظام سازی اهمیتی مضاعف می یابد.بنابراین در نوشتار کنونی , با روشی تحلیلی و توصیفی, قابلیت تبدیل منع تجسس به عنوان قاعده ای فقهی مورد بررسی قرار می گیرد. از سوی دیگر, آثار و تبعات آن در نظام دادرسی کیفری ایران مورد توجه قرار می گیرد.
واژه های کلیدی: تجسس، حریم خصوصی، دادرسی کیفری، قاعده فقهی