معرفی کنفرانس «ایمان و کفر» در آنکارا
اختلاف عمده در مصادیق سنت و بدعت است که عمدتا ناشی از اختلاف مجتهدین در آراء فقهی ایشان است مانند این که: آیا ساختن بارگاه بر قبور اولیا، شد رحال و سفر کردن برای زیارت قبور پیغمبر صلیاللهعلیهوآله و ائمه و اولیاء، تبرک به آثار پیغمبر و اولیاء، توسل به آنان ـ مسائلی که مورد اختلاف میان مذاهب و سلفیه میباشد ـ آیا بدعت است یا سنت؟ آیا گفتن آمین بعد از حمد، دست بسته نماز خواندن، گفتن «الصلاه خیر من النوم» در اذان صبح، اذان دوم در روز جمعه و بسیاری از مسائل مورد اختلاف میان مذاهب فقهی از جمله میان مذاهب اهل سنت و شیعه که در کتابهای فقهی آمده، سنتاند یا بدعت؟ این قبیل اختلافات حتی در یک مذهب هم بین فقها وجود دارد، مسلما هیچ یک از فقها حق ندارد در این قبیل مسائل اجتهادی نسبت بدعت به مذهب دیگر بدهد، زیرا اجتهاد در مسائل فرعی و جانبی را اسلام پذیرفته، پس اختلاف را هم باید بپذیرد، زیرا استنباط و فهم فقها و نحوه استنباط آنان از مدارک، و نیز تشخیص حدیث صحیح از سقیم و معیار صحت و سقم احادیث و جرح و تعدیل راویان، مختلف است، کما این که در حجیت برخی از ادله مانند قیاس، استحسان، اجماع و امثال آنها با هم اختلاف دارند.
واژه های کلیدی: بدعت، سنت، اهل سنت، مذاهب اسلامی، شرک، قرآن، اجتهاد، مساجد.