واکاوی موضوع شناسی و مستندات حکم شناسی جراحی زیبایی

یکی از ابعاد معنوی انسان گرایش به جمال و زیبایی است . از این رو بخش مهمی از زندگی انسان را جمال و زیبایی تشکیل میدهد. جاذبه معنوی زیبایی علاوه بر این که او را به گزینش مسکن ، مرکب و لباس زیبا وامیدارد وی را به زیباسازی جسم و چهره اش فرامیخواند جراحی زیبایی در رهیافت چنین جاذبه نیرومندی پدیدار شده است تا بدن را حفظ و ارتقا ببخشد و ساختار اعضای بدن را متوازن تر و زیباتر نماید. فقیهان عمل جراحی ترمیمی را مشروع و مجاز دانسته اند، ولی آنان در زمینه عمل جراحی زیبایی محض اتفاق نظر ندارند برخی آن را حرام اعلام داشته اند و مبانیای همچون تغییر در خلقت الهی، روایات متضمن قبیح بودن برخی تصرفات در بدن ، دورشدن از رسالت انسانی، موجب فریب و تدلیس بودن ، احتمال خطر و ضرر، عدم مالکیت انسانی نسبت به اعضای بدنش ، ارتکاب محظورات را ادله حرمت جراحی زیبایی به شمار آورده اند و در مقابل بسیاری از فقیهان قائل به مشروعیت جراحی زیبایی شده اند. آنان برای اثبات نظریه خویش به اطلاق آیات ، روایات متضمن حسن زینت و تجمل ، اصل اباحه ، عرف ، دلیل روانشناختی و جامعه شناسی استناد جسته اند و معتقد میباشند جراحی زیبایی چنانکه توام با خطر شدید و عوارض جدی نباشد و به نیت آراستگی.
واژه های کلیدی: جراحی زیبایی، جراحی ترمیمی، جراحی زیبایی محض، نظریه مشروعیت، نظریع حرمت