واکاوی فقهی جواز استفاده آزاد از فضای مجازی با رویکردی بر آلات مشترکه بودن

گسترش فضای مجازی و استفاده و بهره‌برداری آزاد از آن، تبیین چارچوب و ضوابط فقهی مصرف فرهنگی آن را ضروری می‌داند؛ چرا‌که فضای مجازی بستر عرضه کالاهای فرهنگی برای مصرف است و بهره‌برداری آزاد از آن متضمن مصرف تمامی داده‌هایی است که از طریق فضای سایبری می‌توان ‌انتقال داد. این جهت مسائل متنوعی را تولید می‌کند. از آن جمله قلمرو مجاز فقهی مصرف برای کاربر شبکه‌های تحت وب است که ممکن است به دلیل انگاره آلات مشترکه بودن فضای مجازی، استفاده آزاد از آن جایز قلمداد شود.
این تحقیق بر آن است که با موضوع‌شناسی فضای مجازی، استناد به ادله آلات مشترک بودن فضای مجازی را نقد کند و این دلیل را مستند تجویز استفاده مطلق و مطلق استفاده از فضای مجازی نداند. در‌نتیجه مادامی که توان فنی زیر‌ساختی سایبری ملی، اشراف و احاطه مدیریتی در بستر وب به دست نیامده، ادله مجوزه آلات مشترک، دلیلی بر بهره‌برداری مطلق از فضای مجازی نیست و نمی‌توان برای استفاده و مصرف به بیش از حد ضرورت و اضطرار مجوز شرعی داد.
واژه های کلیدی: فضای مجازی، آلات مشترک، استفاده آزاد، مصرف فرهنگی.