واکاوی فرزندخواندگی در نظام حقوقی اسلام، انگلستان و آمریکا

در این پژوهش، موضوع فرزندخواندگی بـه کمـک قواعـد ومقررات قـانونی و نظام حقوقی اسلام، انگلستان و آمریکا بررسی شده است. فرزندخواندگی آن است که کسی، دیگری را که فرزند نسبی او نیست، به فرزندی بپذیرد. در عربی، به فرزندخواندگی دعی و تبنی گفته می‌شود؛ تبنی در لغت یعنی پسرخواندگی و در اصطلاح، بر پسر یا دختری اطلاق می­شود که مردی او را به فرزندی پذیرفته باشد نسبت به آن مرد پسر خوانده گفته می­شود. قرآن کریم این سنت جاهلی را باطل کرد و حکم نمودکه فرزند خوانده‌ها به پدرانشان نسبت داده شوند و اگر پدرانشان ناشناخته باشند،آنان برادران دینی هستند. این تحقیق با شیوه­ی توصیفی- تحلیلی به این موارد پرداخته است: حکم فرزندخواندگی در قرآن؛ روایات وآثار مترتب برآن؛ رد این ادعاکه فرزندخواندگی پدیده­ای انسانی است: مقررات فرزندخواندگی درنظام حقوقی ایران، انگلستان وآمریکا و شرایط والدین پذیرنده. در عصرکنونی، یکی ازمشکلات درحال افزایش، تحویل طفل از سوی والدین قانونی به متقاضیان نگهداری فرزند است، گاهی متقاضی با مقاصد خیرخواهانه اقدام می‌کند وگاهی به­منظور رفع مشکل عاطفی است، چون متقاضی بدون فرزند است وگاهی به ‌صورت غیرقانونی و غیرانسانی از طریق دریافت وجه صورت می‌گیرد.
واژه های کلیدی: فرزندخواندگی، حقوق اسلام، حقوق ایران، حقوق انگلستان، حقوق آمریکا، کودکان بی سرپرست