بنابر آنچه در منابع فقهی انعکاس یافته، اصل تنبیه بدنی کودکان مورد تجویز قرار گرفته و بر این اساس قانونگذار جمهوری اسلامی ایران در مادۀ 1179 قانون مدنی، انجام تنبیه بدنی از سوی پدر و مادر کودک را مورد پذیرش قرار داد، در حالی که در نگاه ابتدایی تصور می شود تنبیه بدنی آنهم نسبت به کودک، رفتاری بر خلاف موازین اخلاقی بوده و این حکم فقهی در تقابل با اصول اخلاقی قرار دارد؛ هدف پژوهش حاضر تصحیح این نگاه ابتدایی بوده و در صدد است تا با اثبات اصل جواز تنیبه بدنی کودکان از دو منظر فقه و اخلاق و تعیین محدودۀ مجاز آن، عدم تقابل فقه و اخلاق را در این زمینه به اثبات برساند و برآیند آن این است که تنبیه بدنی در فقه از یک سو محدود به مقدار، نوع و شدت آن بوده و از سوی دیگر سن کودک، سمت و انگیزۀ تأدیب کننده نیز به عنوان مرزهای جواز مطرح است و با رعایت محدودیت های مزبور، نه آنکه حکم به جواز در فقه، مخالفتی با اصول اخلاق نداشته بلکه کاملا با آن همسوئی و هماهنگی دارد. مقاله به روش تحلیلی توصیفی به نگارش درآمده و سعی گردیده تا با استفاده از داده های کتابخانه ای و انجام بررسی های لازم در مورد آنها، امکان رسیدن به هدف توافق فقه و اخلاق در زمینۀ تنبیه بدنی کودکان فراهم گردد.
واژههای کلیدی: اصول اخلاقی، موازین فقهی، کودکان، تنبیه بدنی، همسوئی.
همسوئی فقه و اخلاق با فرض رعایت محدوده در تنبیه بدنی کودکان
موضوع: اخلاق (Ethics)، اخلاق اسلامی -- ایران (Islamic ethics -- Iran)، اخلاق اسلامی (Islamic Ethics)، تنبیه بدنی -- ایران (Corporal punishment -- Iran)، حقوق کودک -- ایران (Children's rights -- Iran)، فقه (Islamic law)، فقه اسلامی، کودک آزاری (Child Abuse)، کودکان -- وضع حقوقی و قوانین -- ایران (Children -- Legal status, laws, etc. -- Iran)
نویسنده / مولف: فانی ملکی، صادق، میرخلیلی، سید احمد
ناشر: فصلنامه پژوهشهای اخلاقی، تابستان 1400، شماره 4، ص.: 145-160.
تاریخ نشر: 1400
آدرس اینترنتی: http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18403/FullText
فایلهای پیوست
📎 z.pdf
گراف ارتباطات محتوا
نویسنده / مولف موضوع